مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٣٩

[ واى به حال حاكمى كه مشاورانى چاپلوس داشته باشد ]

پس فگندش صاحب اندر انتظار * شد زمستان و دى و آمد بهار

شاعر اندر انتظارش پير شد * پس زبون اين غم و تدبير شد

گفت اگر زر نه كه دشنامم دهى * تا رهد جانم ترا باشم رهى

انتظارم كشت بارى گو برو * تا رهد اين جان مسكين از گرو

بعد از آنش داد ربع عشر آن * ماند شاعر اندر انديشه‌ى گران

كان چنان نقد و چنان بسيار بود * اين كه دير اشكفت دسته‌ى خار بود

پس بگفتندش كه آن دستور راد * رفت از دنيا خدا مزدت دهاد

كه مضاعف زو همىشد آن عطا * كم همىافتاد بخشش را خطا

اين زمان او رفت و احسان را ببرد * او نمرد الحق بلى احسان بمرد

رفت از ما صاحب راد و رشيد * صاحب سلاخ درويشان رسيد

رو بگير اين را و ز اينجا شب گريز * تا نگيرد با تو اين صاحب ستيز

ما به صد حيلت از او اين هديه را * بستديم اى بىخبر از جهد ما

رو به ايشان كرد و گفت اى مشفقان * از كجا آمد بگوييد اين عوان

چيست نام اين وزير جامه كن * قوم گفتندش كه نامش هم حسن

گفت يا رب نام آن و نام اين * چون يكى آمد دريغ اى رب دين

آن حسن نامى كه از يك كلك او * صد وزير و صاحب آيد جود خو

اين حسن كز ريش زشت اين حسن * مىتوان بافيد اى جان صد رسن

بر چنين صاحب چو شه اصغا كند * شاه و ملكش را ابد رسوا كند

چند آن فرعون مىشد نرم و رام * چون شنيدى او ز موسى آن كلام

آن كلامى كه بدادى سنگ شير * از خوشى آن كلام بىنظير

چون به هامان كه وزيرش بود او * مشورت كردى كه كينش بود خو

پس بگفتى تا كنون بودى خديو * بنده گردى ژنده پوشى را به ريو

همچو سنگ منجنيقى آمدى * آن سخن بر شيشه خانه‌ى او زدى

هر چه صد روز آن كليم خوش خطاب * ساختى در يك دم او كردى خراب