مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٣٥

[ شكوهمندى اخلاص عمل ]

چون تو باشى بخت خود اى معنوى * پس تو كه بختى ز خود كى گم شوى

تو ز خود كى گم شوى اى خوش خصال * چون كه عين تو ترا شد ملك و مال

بقيه قصه‌ى عمارت كردن سليمان عليه السلام مسجد اقصى را به تعليم و وحى خدا جهت حكمتهايى كه او داند و معاونت ملايكه و ديو و پرى و آدمى آشكارا

اى سليمان مسجد اقصى بساز * لشكر بلقيس آمد در نماز

چون كه او بنياد آن مسجد نهاد * جن و انس آمد بدن در كار داد

يك گروه از عشق و قومى بىمراد * همچنان كه در ره طاعت عباد

خلق ديوانند و شهوت سلسله * مىكشدشان سوى دكان و غله

هست اين زنجير از خوف و وله * تو مبين اين خلق را بىسلسله

مىكشاندشان سوى كسب و شكار * مىكشاندشان سوى كان و بحار

مىكشدشان سوى نيك و سوى بد * گفت حق فى جيدها حبل المسد

قد جعلنا الحبل فى اعناقهم * و اتخذنا الحبل من اخلاقهم

ليس من مستقذر مستنقه * قط الا طايره فى عنقه

حرص تو در كار بد چون آتش است * اخگر از رنگ خوش آتش خوش است

آن سياهى فحم در آتش نهان * چون كه آتش شد سياهى شد عيان

اخگر از حرص تو شد فحم سياه * حرص چون شد ماند آن فحم تباه

آن زمان آن فحم اخگر مىنمود * آن نه حسن كار نار حرص بود

حرص كارت را بياراييده بود * حرص رفت و ماند كار تو كبود

غوله‌اى را كه بر آراييد غول * پخته پندارد كسى كه هست گول

آزمايش چون نمايد جان او * كند گردد ز آزمون دندان او

از هوس آن دام دانه مىنمود * عكس غول حرص و آن خود خام بود

حرص اندر كار دين و خير جو * چون نماند حرص باشد نغز رو

خيرها نغزند نه از عكس غير * تاب حرص ار رفت ماند تاب خير

تاب حرص از كار دنيا چون برفت * فحم باشد مانده از اخگر به تفت

كودكان را حرص مىآرد غرار * تا شوند از ذوق دل دامن سوار

چون ز كودك رفت آن حرص بدش * بر دگر اطفال خنده آيدش

كه چه مىكردم چه مىديدم در اين * خل ز عكس حرص بنمود انگبين

آن بناى انبيا بىحرص بود * ز آن چنان پيوسته رونقها فزود