مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٣٣

[ وجود دوزخ ، امرى قهرى است ]

كور گفتش آخر آن ياران تو * بر كه‌اند اين دم شكارى صيد جو

قوم تو در كوه مىگيرند گور * در ميان كوى مىگيرى تو كور

ترك اين تزوير گو شيخ نفور * آب شورى جمع كرده چند كور

كاين مريدان من و من آب شور * مىخورند از من همىگردند كور

آب خود شيرين كن از بحر لدن * آب بد را دام اين كوران مكن

خيز شيران خدا بين گور گير * تو چو سگ چونى به زرقى كور گير

گور چه از صيد غير دوست دور * جمله شير و شير گير و مست نور

در نظاره‌ى صيد و صيادى شه * كرده ترك صيد و مرده در وله

همچو مرغ مرده‌شان بگرفته يار * تا كند او جنس ايشان را شكار

مرغ مرده مضطر اندر وصل و بين * خوانده اى القلب بين اصبعين

مرغ مرده‌اش را هر آن كه شد شكار * چون ببيند شد شكار شهريار

هر كه او زين مرغ مرده سر بتافت * دست آن صياد را هرگز نيافت

گويد او منگر به مردارى من * عشق شه بين در نگهدارى من

من نه مردارم مرا شه كشته است * صورت من شبه مرده گشته است

جنبشم زين پيش بود از بال و پر * جنبشم اكنون ز دست دادگر

جنبش فانيم بيرون شد ز پوست * جنبشم باقى است اكنون چون از اوست

هر كه كژ جنبد به پيش جنبشم * گر چه سيمرغ است زارش مىكشم

هين مرا مرده مبين گر زنده‌اى * در كف شاهم نگر گر بنده‌اى

مرده زنده كرد عيسى از كرم * من به كف خالق عيسى درم

كى بمانم مرده در قبضه‌ى خدا * بر كف عيسى مدار اين هم روا

عيسىام ليكن هر آن كاو يافت جان * از دم من او بماند جاودان

شد ز عيسى زنده ليكن باز مرد * شاد آن كاو جان بدين عيسى سپرد

من عصايم در كف موساى خويش * موسيم پنهان و من پيدا به پيش

بر مسلمانان پل دريا شوم * باز بر فرعون اژدرها شوم

اين عصا را اى پسر تنها مبين * كه عصا بىكف حق نبود چنين

موج طوفان هم عصا بد كاو ز درد * طنطنه‌ى جادو پرستان را بخورد

گر عصاهاى خدا را بشمرم * زرق اين فرعونيان را بر درم

ليك زين شيرين گياه زهرمند * ترك كن تا چند روزى مىچرند

گر نباشد جاه فرعون و سرى * از كجا يابد جهنم پرورى

فربهش كن آن گهش كش اى قصاب * ز انكه بىبرگند در دوزخ كلاب

گر نبودى خصم و دشمن در جهان * پس به مردى خشم اندر مردمان

دوزخ آن خشم است خصمى بايدش * تا زيد ور نى رحيمى بكشدش