مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٣٢

[ تمثيل در نقد كسانى كه در اين دنيا به مطلوب‌هاى پست دل مىبندند ]

ما جهانى را به دو زنده كنيم * چرخ را در خدمتش بنده كنيم

گفت عبد المطلب كاين دم كجاست * اى عليم السر نشان ده راه راست

از درون كعبه آوازش رسيد * گفت اى جوينده آن طفل رشيد

در فلان وادى است زير آن درخت * پس روان شد زود پير نيك بخت

در ركاب او اميران قريش * ز انكه جدش بود ز اعيان قريش

تا به پشت آدم اسلافش همه * مهتران بزم و رزم و ملحمه

اين نسب خود پوست او را بوده است * كز شهنشاهان مه پالوده است

مغز او خود از نسب دور است و پاك * نيست جنسش از سمك كس تا سماك

نور حق را كس نجويد زاد و بود * خلعت حق را چه حاجت تار و پود

كمترين خلعت كه بدهد در ثواب * بر فزايد بر طراز آفتاب

خيز بلقيسا بيا و ملك بين * بر لب درياى يزدان در بچين

خواهرانت ساكن چرخ سنى * تو به مردارى چه سلطانى كنى

خواهرانت را ز بخششهاى راد * هيچ مىدانى كه آن سلطان چه داد

تو ز شادى چون گرفتى طبل زن * كه منم شاه و رئيس گولخن

مثل قانع شدن آدمى به دنيا و حرص او در طلب و غفلت او از دولت روحانيان كه ابناى جنس وىاند نعره زنان كه يا لَيْتَ قَوْمِي يَعْلَمُونَ

آن سگى در كو گداى كور ديد * حمله مىآورد و دلقش مىدريد

گفته‌ايم اين را ولى بارى دگر * شد مكرر بهر تاكيد خبر