مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٣٠

[ انسان كامل ، معدن انواع فضائل است ]

گر بگويم چيز ديگر من كنون * خلق بندندم به زنجير جنون

گفت پيرش كاى حليمه شاد باش * سجده‌ى شكر آر و رو را كم خراش

غم مخور ياوه نگردد او ز تو * بلكه عالم ياوه گردد اندر او

هر زمان از رشك غيرت پيش و پس * صد هزاران پاسبان است و حرس

آن نديدى كان بتان ذو فنون * چون شدند از نام طفلت سر نگون

اين عجب قرنى است بر روى زمين * پير گشتم من نديدم جنس اين

زين رسالت سنگها چون ناله داشت * تا چه خواهد بر گنه كاران گماشت

سنگ بىجرم است در معبودىاش * تو نه‌اى مضطر كه بنده بودىاش

او كه مضطر اين چنين ترسان شده‌ست * تا كه بر مجرم چها خواهند بست

خبر يافتن جد مصطفى عبد المطلب از گم كردن حليمه محمد را عليه الصلاة و السلام و طالب شدن او گرد شهر و ناليدن او بر در كعبه و از حق درخواستن و يافتن او محمد را عليه السلام

خبر يافتن جد مصطفى عبد المطلب از گم كردن حليمه محمد را عليه الصلاة و السلام و طالب شدن او گرد شهر و ناليدن او بر در كعبه و از حق درخواستن و يافتن او محمد را عليه السلام

چون خبر يابيد جد مصطفى * از حليمه وز فغانش برملا

و ز چنان بانگ بلند و نعره‌ها * كه به ميلى مىرسيد از وى صدا

زود عبد المطلب دانست چيست * دست بر سينه همىزد مىگريست

آمد از غم بر در كعبه به سوز * كاى خبير از سر شب و ز راز روز

خويشتن را من نمىبينم فنى * تا بود هم راز تو همچون منى

خويشتن را من نمىبينم هنر * تا شوم مقبول اين مسعود در

يا سر و سجده‌ى مرا قدرى بود * يا به اشكم دو لبى خندان شود

ليك در سيماى آن در يتيم * ديده‌ام آثار لطفت اى كريم

كه نمىماند به ما گر چه ز ماست * ما همه مسيم و احمد كيمياست

آن عجايبها كه من ديدم بر او * من نديدم بر ولى و بر عدو

آن كه فضل تو در اين طفليش داد * كس نشان ندهد به صد ساله جهاد

چون يقين ديدم عنايتهاى تو * بر وى او دريست از درياى تو

من هم او را مىشفيع آرم به تو * حال او اى حال دان با من بگو

از درون كعبه آمد بانگ زود * كه هم اكنون رخ به تو خواهد نمود

با دو صد اقبال او محظوظ ماست * با دو صد طلب ملك محفوظ ماست

[ ظاهر انسان كامل ، آشكار است و باطنش ناشناخته ]

[ ظاهر انسان كامل ، آشكار است و باطنش ناشناخته ]

ظاهرش را شهره‌ى كيهان كنيم * باطنش را از همه پنهان كنيم

[ انسان كامل ، معدن انواع فضائل است ]

[ انسان كامل ، معدن انواع فضائل است ]

زر كان بود آب و گل ما زرگريم * كه گهش خلخال و گه خاتم بريم