مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٢٩

حكايت آن پير عرب كه دلالت كرد حليمه را به استعانت بتان

گفتش اى فرزند تو انده مدار * كه نمايم مر ترا يك شهريار

كه بگويد گر بخواهد حال طفل * او بداند منزل و ترحال طفل

پس حليمه گفت اى جانم فدا * مر ترا اى شيخ خوب خوش ندا

هين مرا بنماى آن شاه نظر * كش بود از حال طفل من خبر

برد او را پيش عزى كاين صنم * هست در اخبار غيبى مغتنم

ما هزاران گم شده زو يافتيم * چون به خدمت سوى او بشتافتيم

پير كرد او را سجود و گفت زود * اى خداوند عرب اى بحر جود

گفت اى عزى تو بس اكرامها * كرده‌اى تا رسته‌ايم از دامها

بر عرب حق است از اكرام تو * فرض گشته تا عرب شد رام تو

اين حليمه‌ى سعدى از اوميد تو * آمد اندر ظل شاخ بيد تو

كه از او فرزند طفلى گم شده ست * نام آن كودك محمد آمده ست

چون محمد گفت اين جمله بتان * سر نگون گشتند و ساجد آن زمان

كه برو اى پير اين چه جست و جوست * آن محمد را كه عزل ما از اوست

ما نگون و سنگسار آييم از او * ما كساد و بىعيار آييم از او

آن خيالاتى كه ديدندى ز ما * وقت فترت گاه گاه اهل هوا

گم شود چون بارگاه او رسيد * آب آمد مر تيمم را دريد

دور شو اى پير فتنه كم فروز * هين ز رشك احمدى ما را مسوز

دور شو بهر خدا اى پير تو * تا نسوزى ز آتش تقدير تو

اين چه دم اژدها افشردن است * هيچ دانى چه خبر آوردن است

زين خبر جوشد دل دريا و كان * زين خبر لرزان شود هفت آسمان

چون شنيد از سنگها پير اين سخن * پس عصا انداخت آن پير كهن

پس ز لرزه و خوف و بيم آن ندا * پير دندانها بهم بر مىزدى

آن چنانك اندر زمستان مرد عور * او همىلرزيد و مىگفت اى ثبور

چون در آن حالت بديد او پير را * ز آن عجب گم كرد زن تدبير را

گفت پيرا گر چه من در محنتم * حيرت اندر حيرت اندر حيرتم

ساعتى با دم خطيبى مىكند * ساعتى سنگم اديبى مىكند

باد با حرفم سخنها مىدهد * سنگ و كوهم فهم اشيا مىدهد

گاه طفلم را ربوده غيبيان * غيبيان سبز پر آسمان

از كه نالم با كه گويم اين گله * من شدم سودايى اكنون صد دله

غيرتش از شرح غيبم لب ببست * اين قدر گويم كه طفلم گم شده‌ست