مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٢٨

حكايت آن پير عرب كه دلالت كرد حليمه را به استعانت بتان

چون همىآورد امانت را ز بيم * شد به كعبه و آمد او اندر حطيم

از هوا بشنيد بانگى كاى حطيم * تافت بر تو آفتابى بس عظيم

اى حطيم امروز آيد بر تو زود * صد هزاران نور از خورشيد جود

اى حطيم امروز آرد در تو رخت * محتشم شاهى كه پيك اوست بخت

اى حطيم امروز بىشك از نوى * منزل جانهاى بالايى شوى

جان پاكان طلب طلب و جوق جوق * آيدت از هر نواحى مست شوق

گشت حيران آن حليمه ز آن صدا * نه كسى در پيش نه سوى قفا

شش جهت خالى ز صورت وين ندا * شد پياپى آن ندا را جان فدا

مصطفى را بر زمين بنهاد او * تا كند آن بانگ خوش را جستجو

چشم مىانداخت آن دم سو به سو * كه كجاى است آن شه اسرار گو

كاين چنين بانگ بلند از چپ و راست * مىرسد يا رب رساننده كجاست

چون نديد او خيره و نوميد شد * جسم لرزان همچو شاخ بيد شد

باز آمد سوى آن طفل رشيد * مصطفى را بر مكان خود نديد

حيرت اندر حيرت آمد بر دلش * گشت بس تاريك از غم منزلش

سوى منزلها دويد و بانگ داشت * كه كه بر دردانه‌ام غارت گماشت

مكيان گفتند ما را علم نيست * ما ندانستيم كانجا كودكى است

ريخت چندان اشك و كرد او بس فغان * كه از او گريان شدند آن ديگران

سينه كوبان آن چنان بگريست خوش * كاختران گريان شدند از گريه‌اش

حكايت آن پير عرب كه دلالت كرد حليمه را به استعانت بتان

حكايت آن پير عرب كه دلالت كرد حليمه را به استعانت بتان

پير مردى پيشش آمد با عصا * كاى حليمه چه فتاد آخر ترا

كه چنين آتش ز دل افروختى * اين جگرها را ز ماتم سوختى

گفت احمد را رضيعم معتمد * پس بياوردم كه بسپارم به جد

چون رسيدم در حطيم آوازها * مىرسيد و مىشنيدم از هوا

من چو آن الحان شنيدم از هوا * طفل را بنهادم آن جا ز آن صدا

تا ببينم اين ندا آواز كيست * كه ندايى بس لطيف و بس شهى است

نه از كسى ديدم به گرد خود نشان * نه ندا مىمنقطع شد يك زمان

چون كه وا گشتم ز حيرتهاى دل * طفل را آن جا نديدم واى دل