مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٢٤

[ دل مردگان ، به وسيلهء عارفان زنده دل شوند ]

قلب چون آمد سيه شد در زمان * زر در آمد شد زرى او عيان

دست و پا انداخت زر در بوته خوش * در رخ آتش همىخندد رگش

جسم ما رو پوش ما شد در جهان * ما چو دريا زير اين كه در نهان

شاه دين را منگر اى نادان به طين * كاين نظر كرده است ابليس لعين

كى توان اندود اين خورشيد را * با كف گل تو بگو آخر مرا

گر بريزى خاك و صد خاكسترش * بر سر نور او بر آيد بر سرش

كه كه باشد كاو بپوشد روى آب * طين كه باشد كاو بپوشد آفتاب

خيز بلقيسا چو ادهم شاهوار * دود از اين ملك دو سه روزه بر آر

بر سر تختى شنيد آن نيك نام * طق طقى و هاى و هويى شب ز بام

گامهاى تند بر بام سرا * گفت با خود اين چنين زهره كه را

بانگ زد بر روزن قصر او كه كيست * اين نباشد آدمى مانا پرى است

سر فرو كردند قومى بو العجب * ما همىگرديم شب بهر طلب

هين چه مىجوييد گفتند اشتران * گفت اشتر بام بر كى جست هان

پس بگفتندش كه تو بر تخت جاه * چون همىجويى ملاقات إله

خود همان بد ديگر او را كس نديد * چون پرى از آدمى شد ناپديد

معنىاش پنهان و او در پيش خلق * خلق كى بينند غير ريش و دلق

چون ز چشم خويش و خلقان دور شد * همچو عنقا در جهان مشهور شد

جان هر مرغى كه آمد سوى قاف * جمله‌ى عالم از او لافند لاف

چون رسيد اندر سبا اين نور شرق * غلغلى افتاد در بلقيس و خلق

روحهاى مرده جمله پر زدند * مردگان از گور تن سر بر زدند

يك دگر را مژده مىدادند هان * نك ندايى مىرسد از آسمان

ز ان ندا دينها همىگردند گبز * شاخ و برگ دل همىگردند سبز

از سليمان آن نفس چون نفخ صور * مردگان را وارهانيد از قبور

مر ترا بادا سعادت بعد از اين * اين گذشت اللَّه اعلم باليقين