مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥١٤

[ بيان قدرت الهى ]

هديه‌ى بلقيس چل استر بده‌ست * بار آنها جمله خشت زر بده‌ست

چون به صحراى سليمانى رسيد * فرش آن را جمله زر پخته ديد

بر سر زر تا چهل منزل براند * تا كه زر را در نظر آبى نماند

بارها گفتند زر را وابريم * سوى مخزن ما چه بيگار اندريم

عرصه‌اى كش خاك زر ده دهى است * زر به هديه بردن آن جا ابلهى است

اى ببرده عقل هديه تا إله * عقل آن جا كمتر است از خاك راه

چون كساد هديه آن جا شد پديد * شرمساريشان همى واپس كشيد

باز گفتند ار كساد و گر روا * چيست بر ما بنده فرمانيم ما

گر زر و گر خاك ما را بردنى است * امر فرمانده بجا آوردنى است

گر بفرمايند كه واپس بريد * هم به فرمان تحفه را باز آوريد

خنده‌ش آمد چون سليمان آن بديد * كز شما من كى طلب كردم ثريد

من نمىگويم مرا هديه دهيد * بلكه گفتم لايق هديه شويد

كه مرا از غيب نادر هديه‌هاست * كه بشر آن را نيارد نيز خواست

مىپرستيد اخترى كاو زر كند * رو به او آريد كاو اختر كند

مىپرستيد آفتاب چرخ را * خوار كرده جان عالى نرخ را

آفتاب از امر حق طباخ ماست * ابلهى باشد كه گوييم او خداست

آفتابت گر بگيرد چون كنى * آن سياهى زو تو چون بيرون كنى

نه به درگاه خدا آرى صداع * كه سياهى را ببر وا ده شعاع

گر كشندت نيم شب خورشيد كو * تا بنالى يا امان خواهى از او

حادثات اغلب به شب واقع شود * و آن زمان معبود تو غايب بود

سوى حق گر ز آستانه خم شوى * وا رهى از اختران محرم شوى

چون شوى محرم گشايم با تو لب * تا ببينى آفتابى نيم شب

جز روان پاك او را شرق نه * در طلوعش روز و شب را فرق نه

روز آن باشد كه او شارق شود * شب نماند شب چو او بارق شود

چون نمايد ذره پيش آفتاب * همچنان است آفتاب اندر لباب

آفتابى را كه رخشان مىشود * ديده پيشش كند و حيران مىشود

همچو ذره بينىاش در نور عرش * پيش نور بىحد موفور عرش

خوار و مسكين بينى او را بىقرار * ديده را قوت شده از كردگار

كيميايى كه از او يك ما ثرى * بر دخان افتاد گشت آن اخترى