مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٠٤

عذر خواستن آن عاشق از گناه خويش به تلبيس و روى پوش و فهم كردن معشوق آن را نيز

هر كه را مشك نصيحت سود نيست * لاجرم با بوى بد خو كردنى است

مشركان را ز آن نجس خوانده‌ست حق * كاندرون پشك زادند از سبق

كرم كاو زاده‌ست در سرگين ابد * مىنگرداند به عنبر خوى خود

چون نزد بر وى نثار رش نور * او همه جسم است بىدل چون قشور

ور ز رش نور حق قسميش داد * همچو رسم مصر سرگين مرغ زاد

ليك نه مرغ خسيس خانگى * بلكه مرغ دانش و فرزانگى

تو بدان مانى كز آن نورى تهى * ز انكه بينى بر پليدى مىنهى

از فراقت زرد شد رخسار و رو * برگ زردى ميوه‌ى ناپخته تو

ديگ ز آتش شد سياه و دودفام * گوشت از سختى چنين مانده است خام

هشت سالت جوش دادم در فراق * كم نشد يك ذره خاميت و نفاق

غوره‌ى تو سنگ بسته كز سقام * غوره‌ها اكنون مويزند و تو خام

گفت عاشق امتحان كردم مگير * تا ببينم تو حريفى يا ستير

من همىدانستمت بىامتحان * ليك كى باشد خبر همچون عيان

آفتابى نام تو مشهور و فاش * چه زيان است ار بكردم ابتلاش

تو منى من خويشتن را امتحان * مىكنم هر روز در سود و زيان

انبيا را امتحان كرده عدات * تا شده ظاهر از ايشان معجزات

امتحان چشم خود كردم به نور * اى كه چشم بد ز چشمان تو دور

اين جهان همچون خراب است و تو گنج * گر تفحص كردم از گنجت مرنج

ز آن چنين بىخردگى كردم گزاف * تا زنم با دشمنان هر بار لاف

تا زبانم چون ترا نامى نهد * چشم از اين ديده گواهيها دهد

گر شدم در راه حرمت راه زن * آمدم اى مه به شمشير و كفن

جز به دست خود مبرم پا و سر * كه از اين دستم نه از دست دگر

از جدايى باز مىرانى سخن * هر چه خواهى كن و ليكن اين مكن

در سخن آباد اين دم راه شد * گفت امكان نيست چون بىگاه شد

پوستها گفتيم و مغز آمد دفين * گر بمانيم اين نماند همچنين