مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٥

[ هر ناگوارى كه تو را به حضرت دوست رساند عين خير است ]

مر عسس را ساخته يزدان سبب * تا ز بيم او دود در باغ شب

بيند آن معشوقه را او با چراغ * طالب انگشترى در جوى باغ

پس قرين مىكرد از ذوق آن نفس * با ثناى حق دعاى آن عسس

كه زيان كردم عسس را از گريز * بيست چندان سيم و زر بر وى بريز

از عوانى مر و را آزاد كن * آن چنان كه شادم او را شاد كن

سعد دارش اين جهان و آن جهان * از عوانى و سگىاش وارهان

گر چه خوى آن عوان هست اى خدا * كه هماره خلق را خواهد بلا

گر خبر آيد كه شه جرمى نهاد * بر مسلمانان شود او زفت و شاد

ور خبر آيد كه شه رحمت نمود * از مسلمانان فگند آن را به جود

ماتمى در جان او افتد از آن * صد چنين ادبارها دارد عوان

او عوان را در دعا در مىكشيد * كز عوان او را چنان راحت رسيد

بر همه زهر و بر او ترياق بود * آن عوان پيوند آن مشتاق بود

پس بد مطلق نباشد در جهان * بد به نسبت باشد اين را هم بدان

در زمانه هيچ زهر و قند نيست * كه يكى را پا دگر را بند نيست

مر يكى را پا دگر را پاىبند * مر يكى را زهر و بر ديگر چو قند

زهر مار آن مار را باشد حيات * نسبتش با آدمى باشد ممات

خلق آبى را بود دريا چو باغ * خلق خاكى را بود آن مرگ و داغ

همچنين بر مىشمر اى مرد كار * نسبت اين از يكى كس تا هزار

زيد اندر حق آن شيطان بود * در حق شخصى دگر سلطان بود

آن بگويد زيد صديق سنى است * وين بگويد زيد گبر كشتنى است

زيد يك ذات است بر آن يك جنان * او بر اين ديگر همه رنج و زيان

گر تو خواهى كاو ترا باشد شكر * پس و را از چشم عشاقش نگر

منگر از چشم خودت آن خوب را * بين به چشم طالبان مطلوب را

چشم خود بر بند ز آن خوش چشم تو * عاريت كن چشم از عشاق او

بلك از او كن عاريت چشم و نظر * پس ز چشم او به روى او نگر

تا شوى ايمن ز سيرى و ملال * گفت كان اللَّه له زين ذو الجلال

چشم او من باشم و دست و دلش * تا رهد از مدبريها مقبلش

هر چه مكروه است چون شد او دليل * سوى محبوبت حبيب است و خليل