مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٣

[ فرشتگان براى پيروزى انبيا و اوليا دعا مىكنند ]

اى ضياء الحق حسام الدين توى * كه گذشت از مه به نورت مثنوى

همت عالى تو اى مرتجا * مىكشد اين را خدا داند كجا

گردن اين مثنوى را بسته‌اى * مىكشى آن سوى كه دانسته‌اى

مثنوى پويان كشنده ناپديد * ناپديد از جاهلى كش نيست ديد

مثنوى را چون تو مبدا بوده‌اى * گر فزون گردد تواش افزوده‌اى

چون چنين خواهى خدا خواهد چنين * مىدهد حق آرزوى متقين

كان لله بوده‌اى در ما مضى * تا كه كان اللَّه پيش آمد جزا

مثنوى از تو هزاران شكر داشت * در دعا و شكر كفها بر فراشت

در لب و كفش خدا شكر تو ديد * فضل كرد و لطف فرمود و مزيد

ز انكه شاكر را زيادت وعده است * آن چنان كه قرب مزد سجده است

گفت وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ يزدان ما * قرب جان شد سجده‌ى ابدان ما

گر زيادت مىشود زين رو بود * نه از براى بوش و هاى و هو بود

با تو ما چون رز به تابستان خوشيم * حكم دارى هين بكش تا مىكشيم

خوش بكش اين كاروان را تا به حج * اى امير صبر مفتاح الفرج

حج زيارت كردن خانه بود * حج رب البيت مردانه بود

ز آن ضيا گفتم حسام الدين ترا * كه تو خورشيدى و اين دو و صفها

كاين حسام و اين ضيا يكى است هين * تيغ خورشيد از ضيا باشد يقين

نور از آن ماه باشد وين ضيا * آن خورشيد اين فرو خوان از نبا

شمس را قرآن ضيا خواند اى پدر * و آن قمر را نور خواند اين را نگر

شمس چون عالىتر آمد خود ز ماه * پس ضيا از نور افزون دان به جاه

بس كس اندر نور مه منهج نديد * چون بر آمد آفتاب آن شد پديد

آفتاب اعواض را كامل نمود * لاجرم بازارها در روز بود

تا كه قلب و نقد نيك آيد پديد * تا بود از غبن و از حيله بعيد

تا كه نورش كامل آمد در زمين * تاجران را رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ

ليك بر قلاب مبغوض است و سخت * ز انك ازو شد كاسد او را نقد و رخت

پس عدوى جان صراف است قلب * دشمن درويش كه بود غير كلب