مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢

انكار كردن نخجيران بر خرگوش در تاخير رفتن بر شير

سر شكسته نيست اين سر را مبند * يك دو روزك جهد كن باقى بخند

بد محالى جست كاو دنيا بجست * نيك حالى جست كاو عقبى بجست

مكرها در كسب دنيا بارد است * مكرها در ترك دنيا وارد است

مكر آن باشد كه زندان حفره كرد * آن كه حفره بست آن مكرى ست سرد

اين جهان زندان و ما زندانيان * حفره كن زندان و خود را وارهان

چيست دنيا از خدا غافل بدن * نى قماش و نقره و ميزان و زن

مال را كز بهر دين باشى حمول * نعم مال صالح خواندش رسول

آب در كشتى هلاك كشتى است * آب اندر زير كشتى پشتى است

چون كه مال و ملك را از دل براند * ز آن سليمان خويش جز مسكين نخواند

كوزه‌ى سر بسته اندر آب زفت * از دل پر باد فوق آب رفت

باد درويشى چو در باطن بود * بر سر آب جهان ساكن بود

گر چه جمله‌ى اين جهان ملك وى است * ملك در چشم دل او لا شى است

پس دهان دل ببند و مهر كن * پر كنش از باد كبر من لدن

جهد حق است و دوا حق است و درد * منكر اندر نفى جهدش جهد كرد

زين نمط بسيار برهان گفت شير * كز جواب آن جبريان گشتند سير

روبه و آهو و خرگوش و شغال * جبر را بگذاشتند و قيل و قال

عهدها كردند با شير ژيان * كاندر اين بيعت نيفتد در زيان

قسم هر روزش بيايد بىجگر * حاجتش نبود تقاضاى دگر

قرعه بر هر كه فتادى روز روز * سوى آن شير او دويدى همچو يوز

چون به خرگوش آمد اين ساغر به دور * بانگ زد خرگوش كاخر چند جور

قوم گفتندش كه چندين گاه ما * جان فدا كرديم در عهد و وفا

تو مجو بد نامى ما اى عنود * تا نرنجد شير رو رو زود زود