مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٨٨

[ گسيختن وابستگىها ، روح را نورانيت مىبخشد ]

چون بكوشم تا سرش پنهان كنم * سر بر آرد چون علم كاينك منم

رغم انفم گيردم او هر دو گوش * كاى مدمغ چونش مىپوشى بپوش

گويمش رو گر چه بر جوشيده‌اى * همچو جان پيدايى و پوشيده‌اى

گويد او محبوس خنب است اين تنم * چون مى اندر بزم خنبك مىزنم

گويمش ز آن پيش كه گردى گرو * تا نيايد آفت مستى برو

گويد از جام لطيف‌آشام من * يار روزم تا نماز شام من

چون بيايد شام و دزدد جام من * گويمش واده كه نامد شام من

ز آن عرب بنهاد نام مى مدام * ز انكه سيرى نيست مى خور را مدام

عشق جوشد باده‌ى تحقيق را * او بود ساقى نهان صديق را

چون بجويى تو به توفيق حسن * باده آب جان بود ابريق تن

چون بيفزايد مى توفيق را * قوت مى بشكند ابريق را

آب گردد ساقى و هم مست آب * چون مگو و الله أعلم بالصواب

پرتو ساقى است كاندر شيره رفت * شيره بر جوشيد و رقصان گشت و زفت

اندر اين معنى بپرس آن خيره را * كه چنين كى ديده بودى شيره را

بىتفكر پيش هر داننده هست * آن كه با شوريده شوراننده هست

يك جوانى بر زنى مجنون بده ست * مىندادش روزگار وصل دست

بس شكنجه كرد عشقش بر زمين * خود چرا دارد ز اول عشق كين

عشق ، از اول چرا خونى بود * تا گريزد آن كه بيرونى بود

چون فرستادى رسولى پيش زن * آن رسول از رشك گشتى راه زن

ور به سوى زن نبشتى كاتبش * نامه را تصحيف خواندى نايبش

ور صبا را پيك كردى در وفا * از غبارى تيره گشتى آن صبا

رقعه گر بر پر مرغى دوختى * پر مرغ از تف رقعه سوختى

راههاى چاره را غيرت ببست * لشكر انديشه را رايت شكست

بود اول مونس غم انتظار * آخرش بشكست كى ؟ هم انتظار

گاه گفتى كين بلاى بىدواست * گاه گفتى نه حيات جان ماست

گاه هستى زو بر آوردى سرى * گاه او از نيستى خوردى برى

چون كه بر وى سرد گشتى اين نهاد * جوش كردى گرم چشمه‌ى اتحاد

چون كه با بىبرگى غربت بساخت * برگ بىبرگى به سوى او بتاخت