مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٨٣

[ بندهء عاشق در محضر حضرت معشوق محو مىشود ]

جذب معشوق عاشق را من حيث لا يعلمه العاشق و لا يرجوه و لا يخطر بباله و لا يظهر من ذلك الجذب أثر في العاشق إلا الخوف الممزوج باليأس مع دوام الطلب

آمديم اينجا كه در صدر جهان * گر نبودى جذب آن عاشق نهان

ناشكيبا كى بدى او از فراق * كى دوان باز آمدى سوى وثاق

ميل معشوقان نهان است و ستير * ميل عاشق با دو صد طبل و نفير

يك حكايت هست اينجا ز اعتبار * ليك عاجز شد بخارى ز انتظار

ترك آن كرديم كاو در جستجوست * تا كه پيش از مرگ بيند روى دوست

تا رهد از مرگ تا يابد نجات * ز انكه ديد دوست است آب حيات

هر كه ديد او نباشد دفع مرگ * دوست نبود كه نه ميوه‌ستش نه برگ

كار آن كار است اى مشتاق مست * كاندر آن كار ار رسد مرگت خوش است

شد نشان صدق ايمان اى جوان * آن كه آيد خوش ترا مرگ اندر آن

گر نشد ايمان تو اى جان چنين * نيست كامل رو بجو اكمال دين

هر كه اندر كار تو شد مرگ دوست * بر دل تو بىكراهت دوست اوست

چون كراهت رفت آن خود مرگ نيست * صورت مرگ است و نقلان كردنى است

چون كراهت رفت مردن نفع شد * پس درست آيد كه مردن دفع شد

دوست حق است و كسى كش گفت او * كه تويى آن من و من آن تو

گوش دار اكنون كه عاشق مىرسد * بسته عشق او را بحبل من مسد

چون بديد او چهره‌ى صدر جهان * گوييا پريدش از تن مرغ جان

همچو چوب خشك افتاد آن تنش * سرد شد از فرق جان تا ناخنش

هر چه كردند از بخور و از گلاب * نه بجنبيد و نه آمد در خطاب

شاه چون ديد آن مزعفر روى او * پس فرود آمد ز مركب سوى او

گفت عاشق دوست مىجويد به تفت * چون كه معشوق آمد آن عاشق برفت

عاشق حقى و حق آن است كاو * چون بيايد نبود از تو تاى مو

صد چو تو فانى است پيش آن نظر * عاشقى بر نفى خود خواجه مگر

سايه‌اى و عاشقى بر آفتاب * شمس آيد سايه لا گردد شتاب