مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٨١

[ پاكان در مشاجرات ، كوتاه مىآيند ]

از حدوث آسمان بىعمد * آن چه دانسته بدم افزون نشد

من شما را سر نگون مىديده‌ام * پيش از آن كز آب و گل باليده‌ام

نو نديدم تا كنم شادى بدان * اين همىديدم در آن اقبالتان

بسته‌ى قهر خفى و آن گه چه قهر * قند مىخورديد و در وى درج زهر

اين چنين قندى پر از زهر ار عدو * خوش بنوشد چت حسد آيد بر او

با نشاط آن زهر مىكرديد نوش * مرگتان خفيه گرفته هر دو گوش

من نمىكردم غزا از بهر آن * تا ظفر يابم فرو گيرم جهان

كاين جهان جيفه ست و مردار و رخيص * بر چنين مردار چون باشم حريص

سگ نيم تا پرچم مرده كنم * عيسىام آيم كه تا زنده‌ش كنم

ز آن همىكردم صفوف جنگ چاك * تا رهانم مر شما را از هلاك

ز آن نمىبرم گلوهاى بشر * تا مرا باشد كر و فر و حشر

ز آن همىبرم گلويى چند تا * ز آن گلوها عالمى يابد رها

كه شما پروانه‌وار از جهل خويش * پيش آتش مىكنيد اين حمله كيش

من همىرانم شما را همچو مست * از در افتادن در آتش با دو دست

آن كه خود را فتحها پنداشتيد * تخم منحوسى خود مىكاشتيد

يك دگر را جد جد مىخوانديد * سوى اژدرها فرس مىرانديد

قهر مىكرديد و اندر عين قهر * خود شما مقهور قهر شير دهر

دزد قهر خواجه كرد و زر كشيد * او بدان مشغول خود والى رسيد

گر ز خواجه آن زمان بگريختى * كى بر او والى حشر انگيختى

قاهرى دزد مقهوريش بود * ز انكه قهر او سر او را ربود

غالبى بر خواجه دام او شود * تا رسد والى و بستاند قود

اى كه تو بر خلق چيره گشته‌اى * در نبرد و غالبى آغشته‌اى

آن به قاصد منهزم كردستشان * تا ترا در حلقه مىآرد كشان

هين عنان در كش پى اين منهزم * در مران تا تو نگردى منخزم

چون كشانيدت بدين شيوه به دام * حمله بينى بعد از آن اندر زحام

عقل از اين غالب شدن كى گشت شاد * چون در اين غالب شدن ديد او فساد

تيز چشم آمد خرد بيناى پيش * كه خدايش سرمه كرد از كحل خويش

گفت پيغمبر كه هستند از فنون * اهل جنت در خصومتها زبون