مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٨٠

[ آگاهى اوليا از گذشته و آينده ]

كارگاه و گنج حق در نيستى است * غره‌ى هستى چه دانى نيست چيست

حاصل اين اشكست ايشان اى كيا * مىنماند هيچ با اشكست ما

آن چنان شادند در ذل و تلف * همچو ما در وقت اقبال و شرف

برگ بىبرگى همه اقطاع اوست * فقر و خواريش افتخار است و علوست

آن يكى گفت ار چنان است آن فريد * چون بخنديد او كه ما را بسته ديد

چون كه او مبدل شده ست و شادىاش * نيست زين زندان و زين آزادىاش

پس به قهر دشمنان چون شاد شد * چون از اين فتح و ظفر پر باد شد

شاد شد جانش كه بر شيران نر * يافت آسان نصرت و دست و ظفر

پس بدانستيم كاو آزاد نيست * جز به دنيا دل خوش و دل شاد نيست

ور نه چون خندد كه اهل آن جهان * بر بد و نيكند مشفق مهربان

اين بمنگيدند در زير زبان * آن اسيران با هم اندر بحث آن

تا موكل نشنود بر ما جهد * خود سخن در گوش آن سلطان برد

گر چه نشنيد آن موكل آن سخن * رفت در گوشى كه آن بد من لدن

بوى پيراهان يوسف را نديد * آن كه حافظ بود و يعقوبش كشيد

آن شياطين بر عنان آسمان * نشنوند آن سر لوح غيب دان

آن محمد خفته و تكيه زده * آمده سِر گِرد او گردان شده

او خورد حلوا كه روزيش است باز * آن نه كانگشتان او باشد دراز

نجم ثاقب گشته حارس ديور ان * كه بهل دزدى ز احمد سر ستان

اى دو ديده سوى دكان از پگاه * هين به مسجد رو بجو رزق إله

پس رسول آن گفتشان را فهم كرد * گفت آن خنده نبودم از نبرد

مرده‌اند ايشان و پوسيده‌ى فنا * مرده كشتن نيست مردى پيش ما

خود كىاند ايشان كه مه گردد شكاف * چون كه من پا بفشرم اندر مصاف

آن گهى كازاد بوديت و مكين * مر شما را بسته مىديدم چنين

اى بنازيده به ملك و خاندان * نزد عاقل اشترى بر ناودان

نقش تن را تا فتاد از بام طشت * پيش چشمم كل آت آت گشت

بنگرم در غوره مىبينم عيان * بنگرم در نيست شى بينم عيان

بنگرم سر عالمى بينم نهان * آدم و حوا نرسته از جهان

مر شما را وقت ذرات أَ لَسْتُ * ديده‌ام پا بسته و منكوس و پست