مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٢

[ هيبت بانگ شيطان كجا و هيبت بانگ رحمان كجا ؟ ! ]

باز گو كان پاك باز شير مرد * اندر آن مسجد چه بنمودش چه كرد

خفت در مسجد خود او را خواب كو * مرد غرقه گشته چون خسبد به جو

خواب مرغ و ماهيان باشد همى * عاشقان را زير غرقاب غمى

نيم شب آواز با هولى رسيد * كايم آيم بر سرت اى مستفيد

پنج كرت اين چنين آواز سخت * مىرسيد و دل همىشد لخت لخت

تو چو عزم دين كنى با اجتهاد * ديو بانگت بر زند اندر نهاد

كه مرو ز آن سو بينديش اى غوى * كه اسير رنج و درويشى شوى

بىنوا گردى ز ياران وابرى * خوار گردى و پشيمانى خورى

تو ز بيم بانگ آن ديو لعين * واگريزى در ضلالت از يقين

كه هلا فردا و پس فردا مراست * راه دين پويم كه مهلت پيش ماست

مرگ بينى باز كاو از چپ و راست * مىكشد همسايه را تا بانگ خاست

باز عزم دين كنى از بيم جان * مرد سازى خويشتن را يك زمان

پس سلح بر بندى از علم و حكم * كه من از خوفى نيارم پاى كم

باز بانگى بر زند بر تو ز مكر * كه بترس و باز گرد از تيغ فقر

باز بگريزى ز راه روشنى * آن سلاح علم و فن را بفكنى

سالها او را به بانگى بنده‌اى * در چنين ظلمت نمد افكنده‌اى

هيبت بانگ شياطين خلق را * بند كرده ست و گرفته حلق را

تا چنان نوميد شد جانشان ز نور * كه روان كافران ز اهل قبور

اين شكوه بانگ آن ملعون بود * هيبت بانگ خدايى چون بود

هيبت باز است بر كبك نجيب * مر مگس را نيست ز آن هيبت نصيب

ز انكه نبود باز صياد مگس * عنكبوتان مىمگس گيرند و بس

عنكبوت ديو بر چون تو ذباب * كر و فر دارد نه بر كبك و عقاب

بانگ ديوان گله بان اشقياست * بانگ سلطان پاسبان اولياست

تا نياميزد بدين دو بانگ دور * قطره‌اى از بحر خوش با بحر شور