مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٠

[ پاسخ به مخالفان مثنوى ]

روى داود از فرش تابان شده * كوهها اندر پيش نالان شده

كوه با داود گشته همرهى * هر دو مطرب مست در عشق شهى

يا جِبالُ أَوِّبِي امر آمده * هر دو هم آواز و هم پرده شده

گفت داودا تو هجرت ديده‌اى * بهر من از هم دمان ببريده‌اى

اى غريب فرد بىمونس شده * آتش شوق از دلت شعله زده

مطربان خواهى و قوال و نديم * كوهها را پيشت آرد آن قديم

مطرب و قوال و سرنايى كند * كه به پيشت باد پيمايى كند

تا بدانى ناله چون كه را رواست * بىلب و دندان ولى را ناله‌هاست

نغمه‌ى اجزاى آن صافى جسد * هر دمى در گوش حسش مىرسد

همنشينان نشنوند او بشنود * اى خنك جان كاو به غيبش بگرود

بنگرد در نفس خود صد گفت‌وگو * همنشين او نبرده هيچ بو

صد سؤال و صد جواب اندر دلت * مىرسد از لامكان تا منزلت

بشنوى تو نشنود ز آن گوشها * گر به نزديك تو آرد گوش را

گيرم اى كر خود تو آن را نشنوى * چون مثالش ديده‌اى چون نگروى

اى سگ طاعن تو عوعو مىكنى * طعن قرآن را برون شو مىكنى

اين نه آن شير است كز وى جان برى * يا ز پنجه‌ى قهر او ايمان برى

تا قيامت مىزند قرآن ندا * اى گروهى جهل را گشته فدا

كه مرا افسانه مىپنداشتيد * تخم طعن و كافرى مىكاشتيد

خود بديديد آن كه طعنه مىزديت * كه شما فانى و افسانه بديت

من كلام حقم و قايم به ذات * قوت جان جان و ياقوت زكات

نور خورشيدم فتاده بر شما * ليك از خورشيد ناگشته جدا

نك منم ينبوع آن آب حيات * تا رهانم عاشقان را از ممات

گر چنان گند آزتان ننگيختى * جرعه‌اى بر گورتان حق ريختى

نه بگيرم گفت و پند آن حكيم * دل نگردانم به هر طعنى سقيم