مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٦٩

[ هر كس با ظاهر اوليا آشنا باشد دليل بر آن نيست كه باطن آنان را نيز شناخته باشد ]

بيان آن كه رفتن انبيا و اوليا عليهم السلام به كوهها و غارها جهت پنهان كردن خويش نيست و جهت خوف و تشويش خلق نيست بلكه جهت ارشاد خلق است و تحريض بر انقطاع از دنيا به قدر ممكن

بيان آن كه رفتن انبيا و اوليا عليهم السلام به كوهها و غارها جهت پنهان كردن خويش نيست و جهت خوف و تشويش خلق نيست بلكه جهت ارشاد خلق است و تحريض بر انقطاع از دنيا به قدر ممكن

[ سبب رابطهء انبيا و اوليا با كوه ]

آن كه گويند اوليا در كه بوند * تا ز چشم مردمان پنهان شوند

پيش خلق ايشان فراز صد كه‌اند * گام خود بر چرخ هفتم مىنهند

پس چرا پنهان شود كه جو بود * كاو ز صد دريا و كه ز آن سو بود

حاجتش نبود به سوى كه گريخت * كز پيش كره‌ى فلك صد نعل ريخت

چرخ گرديد و نديد او گرد جان * تعزيت جامه بپوشيد آسمان

گر به ظاهر آن پرى پنهان بود * آدمى پنهان‌تر از پريان بود

نزد عاقل ز آن پرى كه مضمر است * آدمى صد بار خود پنهان‌تر است

آدمى نزديك عاقل چون خفى است * چون بود آدم كه در غيب او صفى است

تشبيه صورت اوليا و صورت كلام اوليا به صورت عصاى موسى و صورت افسون عيسى عليهما السلام

[ هر كس با ظاهر اوليا آشنا باشد دليل بر آن نيست كه باطن آنان را نيز شناخته باشد ]

آدمى همچون عصاى موسى است * آدمى همچون فسون عيسى است

در كف حق بهر داد و بهر زين * قلب مومن هست بين اصبعين

ظاهرش چوبى و ليكن پيش او * كون يك لقمه چو بگشايد گلو

تو مبين ز افسون عيسى حرف و صوت * آن ببين كز وى گريزان گشت موت

تو مبين ز افسونش آن لهجات پست * آن نگر كه مرده بر جست و نشست

تو مبين مر آن عصا را سهل يافت * آن ببين كه بحر خضرا را شكافت

تو ز دورى ديده‌اى چتر سياه * يك قدم وا پيش نه بنگر سپاه

تو ز دورى مىنبينى جز كه گرد * اندكى پيش آ ببين در گرد مرد

ديده‌ها را گرد او روشن كند * كوهها را مردى او بر كند

چون بر آمد موسى از اقصاى دشت * كوه طور از مقدمش رقاص گشت