مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٦٨

[ قرآن داراى بطون مختلف است ]

پيش از آنك اين قصه تا مخلص رسد * دود گندى آمد از اهل حسد

من نمىرنجم از اين ليك اين لگد * خاطر ساده دلى را پى كند

خوش بيان كرد آن حكيم غزنوى * بهر محجوبان مثال معنوى

كه ز قرآن گر نبيند غير قال * اين عجب نبود ز اصحاب ضلال

كز شعاع آفتاب پر ز نور * غير گرمى مىنيابد چشم كور

خربطى ناگاه از خر خانه‌اى * سر برون آورد چون طعانه‌اى

كاين سخن پست است يعنى مثنوى * قصه‌ى پيغمبر است و پى روى

نى ذكر بحث و اسرار بلند * كه دوانند اوليا آن سو سمند

از مقامات تبتل تا فنا * پايه پايه تا ملاقات خدا

شرح و حد هر مقام و منزلى * كه به پر زو بر پرد صاحب دلى

چون كتاب اللَّه بيامد هم بر آن * اين چنين طعنه زدند آن كافران

كه اساطير است و افسانه‌ى نژند * نيست تعميقى و تحقيقى بلند

كودكان خرد فهمش مىكنند * نيست جز امر پسند و ناپسند

ذكر يوسف ذكر زلف پر خمش * ذكر يعقوب و زليخا و غمش

ظاهر است و هر كسى پى مىبرد * كو بيان كه گم شود در وى خرد

گفت اگر آسان نمايد اين به تو * اين چنين آسان يكى سوره بگو

جنتان و انستان و اهل كار * گو يكى آيت از اين آسان بيار

حرف قرآن را بدان كه ظاهرى است * زير ظاهر باطنى بس قاهرى است

زير آن باطن يكى بطن سوم * كه در او گردد خردها جمله گم

بطن چارم از نبى خود كس نديد * جز خداى بىنظير بىنديد

تو ز قرآن اى پسر ظاهر مبين * ديو آدم را نبيند جز كه طين

ظاهر قرآن چو شخص آدمى است * كه نقوشش ظاهر و جانش خفى است

مرد را صد سال عم و خال او * يك سر مويى نبيند حال او