مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٦٧

[ رعايت ظرفيت شنوندگان ]

آن ستى گويد و را كه پيش از اين * من چو تو بودم ز اجزاى زمين

چون بنوشيدم جهاد آذرى * پس پذيرا گشتم و اندر خورى

مدتى جوشيده‌ام اندر زمن * مدتى ديگر درون ديگ تن

زين دو جوشش قوت حسها شدم * روح گشتم پس ترا استا شدم

در جمادى گفتمى ز آن مىدوى * تا شوى علم و صفات معنوى

چون شدى تو روح پس بار دگر * جوش ديگر كن ز حيوانى گذر

از خدا مىخواه تا زين نكته‌ها * در نلغزى و رسى در منتها

ز انكه از قرآن بسى گمره شدند * ز آن رسن قومى درون چه شدند

مر رسن را نيست جرمى اى عنود * چون ترا سوداى سربالا نبود

آن غريب شهر سربالا طلب * گفت مىخسبم در اين مسجد به شب

مسجدا گر كربلاى من شوى * كعبه‌ى حاجت رواى من شوى

هين مرا بگذار اى بگزيده دار * تا رسن بازى كنم منصوروار

گر شديد اندر نصيحت جبرئيل * مىنخواهد غوث در آتش خليل

جبرئيلا رو كه من افروخته * بهترم چون عود و عنبر سوخته

جبرئيلا گر چه يارى مىكنى * چون برادر پاسدارى مىكنى

اى برادر من بر آذر چابكم * من نه آن جانم كه گردم بيش و كم

جان حيوانى فزايد از علف * آتشى بود و چو هيزم شد تلف

گر نگشتى هيزم او مثمر بدى * تا ابد معمور و هم عامر بدى

باد سوزان است اين آتش بدان * پرتو آتش بود نه عين آن

عين آتش در اثير آمد يقين * پرتو و سايه‌ى وى است اندر زمين

لاجرم پرتو نپايد ز اضطراب * سوى معدن باز مىگردد شتاب

قامت تو برقرار آمد به ساز * سايه‌ات كوته دمى يك دم دراز

ز انكه در پرتو نيابد كس ثبات * عكسها وا گشت سوى امهات

هين دهان بر بند فتنه لب گشاد * خشك آر اللَّه أعلم بالرشاد