مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٦٢

[ عافيت‌طلبان به دلسرد كردن عشاق ادامه مىدهند ]

ز آن عوان مقتضى كه شهوت است * دل اسير حرص و آز و آفت است

ز آن عوان سر شدى دزد و تباه * تا عوانان را به قهر تست راه

در خبر بشنو تو اين پند نكو * بين جنبيكم لكم أعدى عدو

طمطراق اين عدو مشنو گريز * كاو چو ابليس است در لج و ستيز

بر تو او از بهر دنيا و نبرد * آن عذاب سرمدى را سهل كرد

چه عجب گر مرگ را آسان كند * او ز سحر خويش صد چندان كند

سحر كاهى را به صنعت كه كند * باز كوهى را چو كاهى مىتند

زشتها را نغز گرداند به فن * نغزها را زشت گرداند به ظن

كار سحر اين است كاو دم مىزند * هر نفس قلب حقايق مىكند

آدمى را خر نمايد ساعتى * آدمى سازد خرى را و آيتى

اين چنين ساحر درون تست و سر * إن في الوسواس سحرا مستتر

اندر آن عالم كه هست اين سحرها * ساحران هستند جادويى گشا

اندر آن صحرا كه رست اين زهر تر * نيز روييده‌ست ترياق اى پسر

گويدت ترياق از من جو سپر * كه ز زهرم من به تو نزديكتر

گفت او سحر است و ويرانى تو * گفت من سحر است و دفع سحر او

گفت پيغمبر كه ان فى البيان * سحرا و حق گفت آن خوش پهلوان

هين مكن جلدى برو اى بو الكرم * مسجد و ما را مكن زين متهم

كه بگويد دشمنى از دشمنى * آتشى در ما زند فردا دنى

كه بتاسانيد او را ظالمى * بر بهانه‌ى مسجد او بد سالمى

تا بهانه‌ى قتل بر مسجد نهد * چون كه بد نام است مسجد او جهد

تهمتى بر ما منه اى سخت جان * كه نه‌ايم ايمن ز مكر دشمنان

هين برو جلدى مكن سودا مپز * كه نتان پيمود كيوان را به گز

چون تو بسياران بلافيده ز بخت * ريش خود بر كنده يك يك لخت لخت

هين برو كوتاه كن اين قيل و قال * خويش و ما را در ميفكن در و بال