مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٥٦

[ خطر كردن عاشق ]

آب كوزه چون در آب جو شود * محو گردد در وى و جو او شود

وصف او فانى شد و ذاتش بقا * زين سپس نه كم شود نه بد لقا

خويش را بر نخل او آويختم * عذر آن را كه از او بگريختم

همچو گويى سجده كن بر رو و سر * جانب آن صدر شد با چشم تر

جمله خلقان منتظر سر در هوا * كش بسوزد يا بر آويزد و را

اين زمان اين احمق يك لخت را * آن نمايد كه زمان بد بخت را

همچو پروانه شرر را نور ديد * احمقانه در فتاد از جان بريد

ليك شمع عشق چون آن شمع نيست * روشن اندر روشن اندر روشنى است

او به عكس شمعهاى آتشى است * مىنمايد آتش و جمله خوشى است

يك حكايت گوش كن اى نيك پى * مسجدى بد بر كنار شهر رى

هيچ كس در وى نخفتى شب ز بيم * كه نه فرزندش شدى آن شب يتيم

بس كه اندر وى غريب عور رفت * صبحدم چون اختران در گور رفت

خويشتن را نيك از اين آگاه كن * صبح آمد خواب را كوتاه كن

هر كسى گفتى كه پريانند تند * اندر او مهمان كشان با تيغ كند

آن دگر گفتى كه سحر است و طلسم * كاين رصد باشد عدوى جان و خصم

آن دگر گفتى كه بر نه نقش فاش * بر درش كاى ميهمان اينجا مباش

شب مخسب اينجا اگر جان بايدت * ور نه مرگ اينجا كمين بگشايدت

و آن يكى گفتى كه شب قفلى نهيد * غافلى كايد شما كم ره دهيد

تا يكى مهمان در آمد وقت شب * كاو شنيده بود آن صيت عجب