مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨

[ احتياط و محكم‌كارى در برابر مقدّرات ، بى فايده است ]

ذوق جنس از جنس خود باشد يقين * ذوق جزو از كل خود باشد ببين

يا مگر آن قابل جنسى بود * چون به دو پيوست جنس او شود

همچو آب و نان كه جنس ما نبود * گشت جنس ما و اندر ما فزود

نقش جنسيت ندارد آب و نان * ز اعتبار آخر آن را جنس دان

ور ز غير جنس باشد ذوق ما * آن مگر مانند باشد جنس را

آن كه مانند است باشد عاريت * عاريت باقى نماند عاقبت

مرغ را گر ذوق آيد از صفير * چون كه جنس خود نيابد شد نفير

تشنه را گر ذوق آيد از سراب * چون رسد در وى گريزد جويد آب

مفلسان هم خوش شوند از زر قلب * ليك آن رسوا شود در دار ضرب

تا زر اندوديت از ره نفگند * تا خيال كژ ترا چه نفگند

از كليله باز جو آن قصه را * و اندر آن قصه طلب كن حصه را

طايفه‌ى نخجير در وادى خوش * بودشان از شير دايم كش مكش

بس كه آن شير از كمين درمىربود * آن چرا بر جمله ناخوش گشته بود

حيله كردند آمدند ايشان بشير * كز وظيفه ما ترا داريم سير

بعد از اين اندر پى صيدى ميا * تا نگردد تلخ بر ما اين گيا

گفت آرى گر وفا بينم نه مكر * مكرها بس ديده‌ام از زيد و بكر

من هلاك فعل و مكر مردمم * من گزيده‌ى زخم مار و كژدمم

مردم نفس از درونم در كمين * از همه مردم بتر در مكر و كين

گوش من لا يلدغ المؤمن شنيد * قول پيغمبر به جان و دل گزيد

جمله گفتند اى حكيم با خبر * الحذر دع ليس يغنى عن قدر

در حذر شوريدن شور و شر است * رو توكل كن توكل بهتر است