مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٤٤

[ حقيقت‌ستيزان نمىتوانند در برابر حقيقت بايستند ]

بر ملولان اين مكرر كردن است * نزد من عمر مكرر بردن است

شمع از برق مكرر بر شود * خاك از تاب مكرر زر شود

گر هزاران طالبند و يك ملول * از رسالت باز مىماند رسول

اين رسولان ضمير رازگو * مستمع خواهند اسرافيل خو

نخوتى دارند و كبرى چون شهان * چاكرى خواهند از اهل جهان

تا ادبهاشان به جا گه ناورى * از رسالتشان چگونه بر خورى

كى رسانند آن امانت را به تو * تا نباشى پيششان راكع دو تو

هر ادبشان كى همىآيد پسند * كامدند ايشان ز ايوان بلند

نه گدايانند كز هر خدمتى * از تو دارند اى مزور منتى

ليك با بىرغبتيها اى ضمير * صدقه‌ى سلطان بيفشان وامگير

اسب خود را اى رسول آسمان * در ملولان منگر و اندر جهان

فرخ آن تركى كه استيزه نهد * اسبش اندر خندق آتش جهد

گرم گرداند فرس را آن چنان * كه كند آهنگ اوج آسمان

چشم را از غير و غيرت دوخته * همچو آتش خشك و تر را سوخته

گر پشيمانى بر او عيبى كند * آتش اول در پشيمانى زند

خود پشيمانى نرويد از عدم * چون ببيند گرمى صاحب قدم

شناختن هر حيوانى بوى عدوى خود را و حذر كردن و بطالت و خسارت آن كس كه عدوى كسى بود كه از او حذر ممكن نيست و فرار ممكن نى و مقابله ممكن نى

اسب داند بانگ و بوى شير را * گر چه حيوان است الا نادرا

بل عدوى خويش را هر جانور * خود بداند از نشان و از اثر

روز خفاشك نيارد بر پريد * شب برون آمد چو دزدان و چريد

از همه محروم‌تر خفاش بود * كه عدوى آفتاب فاش بود

نه تواند در مصافش زخم خورد * نه به نفرين تاندش مهجور كرد

آفتابى كه بگرداند قفاش * از براى غصه و قهر خفاش