مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٧

[ مرگ در نظر عارفان ، گشايش است ]

اندر آن باغ او چو آمد پيش پيش * ديد در وى جمله فرزندان خويش

گفت از من گم شد از تو گم نشد * بىدو چشم غيب كس مردم نشد

تو نكردى قصد و از بينى دويد * خون افزون تا ز تب جانت رهيد

مغز هر ميوه به است از پوستش * پوست دان تن را و مغز آن دوستش

مغز نغزى دارد آخر آدمى * يك دمى آن را طلب گر ز آن دمى

اندر آخر حمزه چون در صف شدى * بىزره سر مست در غزو آمدى

سينه باز و تن برهنه پيش پيش * در فكندى در صف شمشير خويش

خلق پرسيدند كاى عم رسول * اى هژبر صف شكن شاه فحول

نه تو لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى * تهلكه خواندى ز پيغام خدا

پس چرا تو خويش را در تهلكه * مىدراندازى چنين در معركه

چون جوان بودى و زفت و سخت زه * تو نمىرفتى سوى صف بىزره

چون شدى پير و ضعيف و منحنى * پرده‌هاى لاابالى مىزنى

لاابالىوار با تيغ و سنان * مىنمايى دار و گير و امتحان

تيغ حرمت مىندارد پير را * كى بود تمييز تيغ و تير را

زين نسق غم خوارگان بىخبر * پند مىدادند او را از غير

گفت حمزه چون كه بودم من جوان * مرگ مىديدم وداع اين جهان

سوى مردن كس به رغبت كى رود * پيش اژدرها برهنه كى شود

ليك از نور محمد من كنون * نيستم اين شهر فانى را زبون

از برون حس لشكرگاه شاه * پر همىبينم ز نور حق سپاه

خيمه در خيمه طناب اندر طناب * شكر آن كه كرد بيدارم ز خواب

آن كه مردن پيش چشمش تهلكه ست * امر لا تُلْقُوا بگيرد او به دست

و انكه مردن پيش او شد فتح باب * سارِعُوا آيد مر او را در خطاب

الحذر اى مرگ بينان بارعوا * العجل اى حشر بينان سارِعُوا

الصلا اى لطف‌بينان افرحوا * البلا اى قهر بينان اترحوا