مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٦

[ ادامهء حكايت زنى كه فرزندش نمىزيست ]

گفت بخشيدم به دو ايمان نعم * ور تو خواهى اين زمان زنده‌ش كنم

بلكه جمله‌ى مردگان خاك را * اين زمان زنده كنم بهر ترا

گفت موسى اين جهان مردن است * آن جهان انگيز كانجا روشن است

اين فنا جا چون جهان بود نيست * باز گشت عاريت بس سود نيست

رحمتى افشان بر ايشان هم كنون * در نهان خانه‌ى لَدَيْنا مُحْضَرُونَ

تا بدانى كه زيان جسم و مال * سود جان باشد رهاند از و بال

پس رياضت را به جان شو مشترى * چون سپردى تن به خدمت جان برى

ور رياضت آيدت بىاختيار * سر بنه شكرانه ده اى كاميار

چون حقت داد آن رياضت شكر كن * تو نكردى او كشيدت ز امر كُنْ

آن زنى هر سال زاييدى پسر * بيش از شش مه نبودى عمرور

يا سه مه يا چار مه گشتى تباه * ناله كرد آن زن كه افغان اى إله

نه مهم بار است و سه ماهم فرح * نعمتم زوتر رو از قوس قزح

پيش مردان خدا كردى نفير * زين شكايت آن زن از درد نذير

بيست فرزند اين چنين در گور رفت * آتشى در جانشان افتاد تفت

تا شبى بنمود او را جنتى * باقيى سبزى خوشى بىضنتى

باغ گفتم نعمت بىكيف را * كاصل نعمتهاست و مجمع باغها

ور نه لا عين رأت چه جاى باغ * گفت نور غيب را يزدان چراغ

مثل نبود آن مثال آن بود * تا برد بوى آن كه او حيران بود

حاصل آن زن ديد آن را مست شد * ز آن تجلى آن ضعيف از دست شد

ديد در قصرى نوشته نام خويش * آن خود دانستش آن محبوب كيش

بعد از آن گفتند كاين نعمت و راست * كاو به جان بازى بجز صادق نخاست

خدمت بسيار مىبايست كرد * مر ترا تا بر خورى زين چاشت خورد

چون تو كاهل بودى اندر التجا * آن مصيبتها عوض دادت خدا

گفت يا رب تا به صد سال و فزون * اين چنينم ده بريز از من تو خون