مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٥

[ فرا گرفتن علوم باطنى ، لياقت و استعداد مىخواهد ]

دويدن آن شخص به سوى موسى به زنهار چون از خروس خبر مرگ خود شنيد

دويدن آن شخص به سوى موسى به زنهار چون از خروس خبر مرگ خود شنيد

چون شنيد اينها دوان شد تيز و تفت * بر در موسى كليم اللَّه رفت

رو همىماليد در خاك او ز بيم * كه مرا فرياد رس زين اى كليم

گفت رو به فروش خود را و بره * چون كه استا گشته‌اى برجه ز چه

بر مسلمانان زيان انداز تو * كيسه و هميانها را كن دو تو

[ خردمندان ، فرجام هر چيز را مىبينند ]

[ خردمندان ، فرجام هر چيز را مىبينند ]

من درون خشت ديدم اين قضا * كه در آيينه عيان شد مر ترا

عاقل اول بيند آخر را به دل * اندر آخر بيند از دانش مقل

[ ادامهء حكايت استدعاى آن مرد . . . ]

[ ادامهء حكايت استدعاى آن مرد . . . ]

باز زارى كرد كاى نيكو خصال * مر مرا در سر مزن در رو ممال

از من آن آمد كه بودم ناسزا * ناسزايم را تو ده حسن الجزا

گفت تيرى جست از شست اى پسر * نيست سنت كايد آن واپس به سر

ليك در خواهم ز نيكو داورى * تا كه ايمان آن زمان با خود برى

[ مردن با ايمان ، موجب زندگى و پايندگى است ]

[ مردن با ايمان ، موجب زندگى و پايندگى است ]

چون كه ايمان برده باشى زنده‌اى * چون كه با ايمان روى پاينده‌اى

[ توصيف حالت سكرات مرگ ]

[ توصيف حالت سكرات مرگ ]

هم در آن دم حال بر خواجه بگشت * تا دلش شوريد و آوردند طشت

شورش مرگ است نه هيضه‌ى طعام * قى چه سودت دارد اى بد بخت خام

چار كس بردند تا سوى وثاق * ساق مىماليد او بر پشت ساق

پند موسى نشنوى شوخى كنى * خويشتن بر تيغ پولادى زنى

شرم نايد تيغ را از جان تو * آن تست اين اى برادر آن تو

دعاكردن موسى آن شخص را تا به ايمان رود از دنيا

دعاكردن موسى آن شخص را تا به ايمان رود از دنيا

موسى آمد در مناجات آن سحر * كاى خدا ايمان از او مستان مبر

پادشاهى كن بر او بخشا كه او * سهو كرد و خيره رويى و غلو

[ فرا گرفتن علوم باطنى ، لياقت و استعداد مىخواهد ]

[ فرا گرفتن علوم باطنى ، لياقت و استعداد مىخواهد ]

گفتمش اين علم نه در خورد تست * دفع پنداريد گفتم را و سست

دست را بر اژدها آن كس زند * كه عصا را دستش اژدرها كند

سر غيب آن را سزد آموختن * كه ز گفتن لب تواند دوختن

در خور دريا نشد جز مرغ آب * فهم كن و الله أعلم بالصواب

او به دريا رفت و مرغ آبى نبود * گشت غرقه دست گيرش اى ودود