مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٩

[ حكايت در اينكه همهء موجودات بر حقانيت اوليا گواهى مىدهند ]

هر كجا مشكل جواب آن جا رود * هر كجا كشتى است آب آن جا رود

آب كم جو تشنگى آور به دست * تا بجوشد آبت از بالا و پست

تا نزايد طفلك نازك گلو * كى روان گردد ز پستان شير او

رو بدين بالا و پستيها به دو * تا شوى تشنه و حرارت را گرو

بعد از آن از بانگ زنبور هوا * بانگ آب جو بنوشى اى كيا

حاجت تو كم نباشد از حشيش * آب را گيرى سوى او مىكشيش

گوش گيرى آب را تو مىكشى * سوى زرع خشك تا يابد خوشى

زرع جان را كش جواهر مضمر است * ابر رحمت پر ز آب كوثر است

تا سَقاهُمْ رَبُّهُمْ آيد خطاب * تشنه باش اللَّه أعلم بالصواب

آمدن آن زن كافر با طفل شير خواره به نزديك مصطفى عليه السلام و ناطق شدن عيسىوار به معجزات رسول صلى اللَّه عليه و آله

هم از آن ده يك زنى از كافران * سوى پيغمبر دوان شد ز امتحان

پيش پيغمبر در آمد با خمار * كودكى دو ماهه زن را بر كنار

گفت كودك سلم اللَّه عليك * يا رسول اللَّه قد جئنا إليك

مادرش از خشم گفتش هى خموش * كيت افكند اين شهادت را به گوش

اين كىات آموخت اى طفل صغير * كه زبانت گشت در طفلى جرير

گفت حق آموخت آن گه جبرئيل * در بيان با جبرئيل من رسيل

گفت كو گفتا كه بالاى سرت * مىنبينى كن به بالا منظرت

ايستاده بر سر تو جبرئيل * مر مرا گشته به صد گونه دليل

گفت مىبينى تو گفتا كه بلى * بر سرت تابان چو بدرى كاملى

مىبياموزد مرا وصف رسول * ز آن علوم مىرهاند زين سفول

پس رسولش گفت اى طفل رضيع * چيست نامت باز گو و شو مطيع

گفت نامم پيش حق عبد العزيز * عبد عزى پيش اين يك مشت هيز

من ز عزى پاك و بيزار و برى * حق آن كه دادت اين پيغمبرى

كودك دو ماهه همچون ماه بدر * درس بالغ گفته چون اصحاب صدر

پس حنوط آن دم ز جنت در رسيد * تا دماغ طفل و مادر بو كشيد

هر دو مىگفتند كز خوف سقوط * جان سپردن به بر اين بوى حنوط

آن كسى را كش معرف حق بود * جامد و ناميش صد صدق زند

آن كسى را كش خدا حافظ بود * مرغ و ماهى مر و را حارس شود