مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٦

[ ادامهء حكايت فرياد رسيدن رسول ( ع ) ]

ناگهانى آن مغيث هر دو كون * مصطفى پيدا شد از ره بهر عون

ديد آن جا كاروانى بس بزرگ * بر تف ريگ و ره صعب و سترگ

اشترانشان را زبان آويخته * خلق اندر ريگ هر سو ريخته

رحمتش آمد گفت هين زوتر رويد * چند يارى سوى آن كثبان دويد

كه سياهى بر شتر مشك آورد * سوى مير خود به زودى مىبرد

آن شتربان سيه را با شتر * سوى من آريد با فرمان مر

سوى كثبان آمدند آن طالبان * بعد يك ساعت بديدند آن چنان

بنده‌اى مىشد سيه با اشترى * راويه پر آب چون هديه برى

پس به دو گفتند مىخواند ترا * اين طرف فخر البشر خير الورى

گفت من نشناسم او را كيست او * گفت او آن ماه روى قند خو

نوعها تعريف كردندش كه هست * گفت مانا او مگر آن شاعر است

كه گروهى را زبون كرد او به سحر * من نيايم جانب او نيم شبر

كش كشانش آوريدند آن طرف * او فغان برداشت در تشنيع و تف

چون كشيدندش به پيش آن عزيز * گفت نوشيد آب و برداريد نيز

جمله را ز آن مشك او سيراب كرد * اشتران و هر كسى ز آن آب خورد

راويه پر كرد و مشك از مشك او * ابر گردون خيره ماند از رشك او

اين كسى ديده ست كز يك راويه * سرد گردد سوز چندان هاويه

اين كسى ديده ست كز يك مشك آب * گشت چندين مشك پر بىاضطراب

مشك خود رو پوش بود و موج فضل * مىرسيد از امر او از بحر اصل

آب از جوشش همىگردد هوا * و آن هوا گردد ز سردى آبها

بلكه بىاسباب و بيرون زين حكم * آب رويانيد تكوين از عدم

تو ز طفلى چون سببها ديده‌اى * در سبب از جهل بر چفسيده‌اى

با سببها از مسبب غافلى * سوى اين رو پوشها ز آن مايلى

چون سببها رفت بر سر مىزنى * ربنا و ربناها مىكنى

رب مىگويد برو سوى سبب * چون ز صنعم ياد كردى اى عجب

گفت زين پس من ترا بينم همه * ننگرم سوى سبب و آن دمدمه

گويدش رُدُّوا لَعادُوا كار تست * اى تو اندر توبه و ميثاق سست

ليك من آن ننگرم رحمت كنم * رحمتم پر ست بر رحمت تنم

ننگرم عهد بدت بدهم عطا * از كرم اين دم چو مىخوانى مرا

قافله حيران شد اندر كار او * يا محمد چيست اين اى بحر خو

كرده‌اى رو پوش مشك خرد را * غرقه كردى هم عرب هم كرد را