مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٥

[ حكايت در لزوم اعتماد به انسان كامل ]

از انس فرزند مالك آمده ست * كه به مهمانى او شخصى شده ست

او حكايت كرد كز بعد طعام * ديد انس دستار خوان را زردفام

چركن و آلوده گفت اى خادمه * اندر افكن در تنورش يك دمه

در تنور پر ز آتش در فكند * زمان دستار خوان را هوشمند

جمله مهمانان در آن حيران شدند * انتظار دود كندورى بدند

بعد يك ساعت بر آورد از تنور * پاك و اسپيد و از آن اوساخ دور

قوم گفتند اى صحابى عزيز * چون نسوزيد و منقى گشت نيز

گفت ز انكه مصطفى دست و دهان * بس بماليد اندر اين دستار خوان

اى دل ترسنده از نار و عذاب * با چنان دست و لبى كن اقتراب

چون جمادى را چنين تشريف داد * جان عاشق را چها خواهد گشاد

مر كلوخ كعبه را چون قبله كرد * خاك مردان باش اى جان در نبرد

بعد از آن گفتند با آن خادمه * تو نگويى حال خود با اين همه

چون فگندى زود آن از گفت وى * گيرم او برده ست در اسرار پى

اين چنين دستار خوان قيمتى * چون فگندى اندر آتش اى ستى

گفت دارم بر كريمان اعتماد * نيستم ز اكرام ايشان نااميد

ميزرى چه بود اگر او گويدم * در رو اندر عين آتش بىندم

اندر افتم از كمال اعتماد * از عباد اللَّه دارم بس اميد

سر در اندازم نه اين دستار خوان * ز اعتماد هر كريم راز دان

اى برادر خود بر اين اكسير زن * كم نبايد صدق مرد از صدق زن

آن دل مردى كه از زن كم بود * آن دلى باشد كه كم ز اشكم بود

قصه‌ى فرياد رسيدن رسول عليه السلام كاروان عرب را كه از تشنگى و بىآبى درمانده بودند و دل بر مرگ نهاده شتران و خلق زبان بيرون انداخته

اندر آن وادى گروهى از عرب * خشك شد از قطع بارانش قرب

در ميان آن بيابان مانده * كاروانى مرگ خود بر خوانده