مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٤

[ اطاعت از مرشد صادق ]

گر بگويى تا ندانم من كىام * بر نخواهم تاخت در كشتى و يم

من در اين ره ناجىام يا غرقه‌ام * كشف گردان كز كدامين فرقه‌ام

من نخواهم رفت اين ره با گمان * بر اميد خشك همچون ديگران

هيچ بازرگانيى نايد ز تو * ز انكه در غيب است سر اين دو رو

تاجر ترسنده طبع شيشه جان * در طلب نه سود دارد نه زيان

بل زيان دارد كه محروم است و خوار * نور او يابد كه باشد شعله خوار

چون كه بر بوك است جمله كارها * كار دين اولى كز اين يا بى رها

نيست دستورى بدين جا قرع باب * جز اميد اللَّه أعلم بالصواب

داعى هر پيشه اوميد است و بوك * گر چه گردنشان ز كوشش شد چو دوك

بامدادان چون سوى دكان رود * بر اميد و بوك روزى مىدود

بو كه روزى نبودت چون مىروى * خوف حرمان هست تو چونى قوى

خوف حرمان ازل در كسب لوت * چون نكردت سست اندر جستجوت

گويى ار چه خوف حرمان هست پيش * هست اندر كاهلى اين خوف بيش

هست در كوشش اميدم بيشتر * دارم اندر كاهلى افزون خطر

پس چرا در كار دين اى بد گمان * دامنت مىگيرد اين خوف زيان

يا نديدى كه اهل اين بازار ما * در چه سودند انبيا و اوليا

زين دكان‌رفتن چه كانشان رو نمود * اندر اين بازار چون بستند سود

آتش آن را رام چون خلخال شد * بحر آن را رام شد حمال شد

آهن آن را رام شد چون موم شد * باد آن را بنده و محكوم شد

قوم ديگر سخت پنهان مىروند * شهره‌ى خلقان ظاهر كى شوند

اين همه دارند و چشم هيچ كس * بر نيفتد بر كياشان يك نفس

هم كرامتشان هم ايشان در حرم * نامشان را نشنوند ابدال هم

يا نمىدانى كرمهاى خدا * كاو ترا مىخواند آن سو كه بيا

شش جهت عالم همه اكرام اوست * هر طرف كه بنگرى اعلام اوست

چون كريمى گويدت آتش در آ * اندر آ زود و مگو سوزد مرا