مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٩

حكمت آفريدن دوزخ آن جهان و زندان اين جهان تا معبد متكبران باشد كه ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً

از ميان فال بد من خود ترا * مىرهانم مىبرم سوى سرا

چون نبى آگه كننده ست از نهان * كاو بديد آن چه نديد اهل جهان

گر طبيبى گويدت غوره مخور * كه چنين رنجى بر آرد شور و شر

تو بگويى فال بد چون مىزنى * پس تو ناصح را موثم مىكنى

ور منجم گويدت كامروز هيچ * آن چنان كارى مكن اندر بسيچ

صد ره ار بينى دروغ اخترى * يك دوباره راست آيد مىخرى

اين نجوم ما نشد هرگز خلاف * صحتش چون ماند از تو در غلاف

آن طبيب و آن منجم از گمان * مىكنند آگاه و ما خود از عيان

دود مىبينيم و آتش از كران * حمله مىآرد به سوى منكران

تو همىگويى خمش كن زين مقال * كه زيان ماست قال شوم فال

اى كه نصح ناصحان را نشنوى * فال بد با تست هر جا مىروى

افعيى بر پشت تو بر مىرود * او ز بامى بيندش آگه كند

گويىاش خاموش غمگينم مكن * گويد او خوش باش خود رفت آن سخن

چون زند افعى دهان بر گردنت * تلخ گردد جمله شادى جستنت

پس به دو گويى همين بود اى فلان * چون بندريدى گريبان در فغان

يا ز بالايم تو سنگى مىزدى * تا مرا آن جد نمودى و بدى

او بگويد ز انكه مىآزرده‌اى * تو بگويى نيك شادم كرده‌اى

گفت من كردم جوانمردى به پند * تا رهانم من ترا زين خشك بند

از لئيمى حق آن نشناختى * مايه‌ى ايذا و طغيان ساختى

اين بود خوى لئيمان دنى * بد كند با تو چو نيكويى كنى

نفس را زين صبر مىكن منحنيش * كه لئيم است و نسازد نيكوييش

با كريمى گر كنى احسان سزد * مر يكى را او عوض هفصد دهد

با لئيمى چون كنى قهر و جفا * بنده‌اى گردد ترا بس با وفا

كافران كارند در نعمت جفا * باز در دوزخ نداشان ربنا

كه لئيمان در جفا صافى شوند * چون وفا بينند خود جافى شوند

مسجد طاعاتشان پس دوزخ است * پاىبند مرغ بيگانه فخ است