مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٧

[ عشاق حق ، هيچگاه افسرده نمىشوند ]

سنگ را گويى كه زر شو بىهده‌ست * مس را گويى كه زر شو راه هست

ريگ را گويى كه گل شو عاجز است * خاك را گويى كه گل شو جايز است

رنجها داده ست كان را چاره نيست * آن به مثل لنگى و فطس و عمى است

رنجها داده ست كان را چاره هست * آن به مثل لقوه و درد سر است

اين دواها ساخت بهر ائتلاف * نيست اين درد و دواها از گزاف

بلكه اغلب رنجها را چاره هست * چون به جد جويى بيايد آن به دست

قوم گفتند اى گروه اين رنج ما * نيست ز آن رنجى كه بپذيرد دوا

سالها گفتيد زين افسون و پند * سخت‌تر مىگشت ز آن هر لحظه بند

گر دوا را اين مرض قابل بدى * آخر از وى ذره‌اى زايل شدى

سده چون شد آب نايد در جگر * گر خورد دريا رود جايى دگر

لاجرم آماس گيرد دست و پا * تشنگى را نشكند آن استقا

انبيا گفتند نوميدى بد است * فضل و رحمتهاى بارى بىحد است

از چنين محسن نشايد نااميد * دست در فتراك اين رحمت زنيد

اى بسا كارا كه اول صعب گشت * بعد از آن بگشاده شد سختى گذشت

بعد نوميدى بسى اوميدهاست * از پس ظلمت بسى خورشيدهاست

خود گرفتم كه شما سنگين شديد * قفلها بر گوش و بر بر زديد

هيچ ما را با قبولى كار نيست * كار ما تسليم و فرمان كردنى است

او بفرمودستمان اين بندگى * نيست ما را از خود اين گويندگى

جان براى امر او داريم ما * گر به ريگى گويد او كاريم ما

غير حق جان نبى را يار نيست * با قبول و رد خلقش كار نيست

مزد تبليغ رسالاتش از اوست * زشت و دشمن رو شديم از بهر دوست

ما بر اين درگه ملولان نيستيم * تا ز بعد راه هر جا بيستيم

دل فرو بسته و ملول آن كس بود * كز فراق يار در محبس بود

دل بر و مطلوب با ما حاضر است * در نثار رحمتش جان شاكر است