مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٥
[ حكايت در توبه‌شكنى انسان ]
ز انكه شاه حازمان آمد دلش * تا گلستان و چمن شد منزلش
حزم از او راضى و او راضى ز حزم * اين چنين كن گر كنى تدبير و عزم
[ عبرت از گذشته ، چراغ راه آينده ]
[ عبرت از گذشته ، چراغ راه آينده ]
بارها در دام حرص افتاده‌اى * حلق خود را در بريدن داده‌اى
بازت آن تواب لطف آزاد كرد * توبه پذرفت و شما را شاد كرد
گفت إن عدتم كذا عدنا كذا * نحن زوجنا الفعال بالجزا
[ جواب عمل ]
[ جواب عمل ]
چون كه جفتى را بر خود آورم * آيد آن جفتش دوانه لاجرم
جفت كرديم اين عمل را با اثر * چون رسد جفتى رسد جفتى دگر
چون ربايد غارتى از جفت شوى * جفت مىآيد پس او شوى جوى
[ بنده ، توبه مىشكند و خداوند ، توبه مىپذيرد ]
[ بنده ، توبه مىشكند و خداوند ، توبه مىپذيرد ]
بار ديگر سوى اين دام آمديد * خاك اندر ديده‌ى توبه زديد
بازت آن تواب بگشاد آن گره * گفت هين بگريز روى اين سو منه
[ هوى و هوس ، توبهء آدمى را مىشكند ]
[ هوى و هوس ، توبهء آدمى را مىشكند ]
باز چون پروانه‌ى نسيان رسيد * جانتان را جانب آتش كشيد
كم كن اى پروانه نسيان و شكى * در پر سوزيده بنگر تو يكى
[ شكرِ نجات از شيطان ، بىاعتنايى به وسوسه‌هاى بعدى اوست ]
[ شكرِ نجات از شيطان ، بىاعتنايى به وسوسه‌هاى بعدى اوست ]
چون رهيدى شكر آن باشد كه هيچ * سوى آن دانه ندارى پيچ پيچ
تا ترا چون شكر گويى بخشد او * روزى بىدام و بىخوف عدو
شكر آن نعمت كه‌تان آزاد كرد * نعمت حق را ببايد ياد كرد
[ آدمى در ورطهء گرفتارى ، خدا را به يارى مىطلبد و پيمان طاعت او مىبندد ]
[ آدمى در ورطهء گرفتارى ، خدا را به يارى مىطلبد و پيمان طاعت او مىبندد ]
چند اندر رنجها و در بلا * گفتى از دامم رها ده اى خدا
تا چنين خدمت كنم احسان كنم * خاك اندر ديده‌ى شيطان زنم
حكايت نذر كردن سگان هر زمستان كه اين تابستان چون بيايد خانه سازيم از بهر زمستان را
حكايت نذر كردن سگان هر زمستان كه اين تابستان چون بيايد خانه سازيم از بهر زمستان را
[ حكايت در توبه‌شكنى انسان ]
[ حكايت در توبه‌شكنى انسان ]
سگ زمستان جمع گردد استخوانش * زخم سرما خرد گرداند چنانش
كاو بگويد كاين قدر تن كه منم * خانه‌اى از سنگ بايد كردنم
چون كه تابستان بيايد من به چنگ * بهر سرما خانه‌اى سازم ز سنگ
چون كه تابستان بيايد از گشاد * استخوانها پهن گردد پوست شاد
گويد او چون زفت بيند خويش را * در كدامين خانه گنجم اى كيا