مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٢

[ خشم پيامبران كه نوّاب و خلفاى خدا هستند بسى خطير است ]

در بيابانى كه چاه آب نيست * مىكند كشتى چه نادان ابلهى است

آن يكى مىگفت اى كشتى بتاز * و آن يكى مىگفت پرش هم بساز

او همىگفت اين به فرمان خداست * اين به چربكها نخواهد گشت كاست

اين مثل بشنو كه شب دزدى عنيد * در بن ديوار حفره مىبريد

نيم بيدارى كه او رنجور بود * طق طق آهسته‌اش را مىشنود

رفت بر بام و فرو آويخت سر * گفت او را در چه كارى اى پدر

خير باشد نيم شب چه مىكنى * تو كيى گفتا دهل‌زن اى سنى

در چه كارى گفت مىكوبم دهل * گفت كو بانگ دهل اى بو سبل

گفت فردا بشنوى اين بانگ را * نعره‌ى يا حسرتا وا ويلتا

آن دروغ است و كژ و بر ساخته * سر آن كژ را تو هم نشناخته

سر آن خرگوش دان ديو فضول * كه به پيش نفس تو آمد رسول

تا كه نفس گول را محروم كرد * ز آب حيوانى كه از وى خضر خورد

باژگونه كرده‌اى معنيش را * كفر گفتى مستعد شو نيش را

اضطراب ماه گفتى در زلال * كه بترسانيد پيلان را شغال

قصه‌ى خرگوش و پيل آرى و آب * خشيت پيلان ز مه در اضطراب

اين چه ماند آخر اى كوران خام * با مهى كه شد زبونش خاص و عام

چه مه و چه آفتاب و چه فلك * چه عقول و چه نفوس و چه ملك

آفتاب آفتاب آفتاب * اين چه مىگويم مگر هستم به خواب

صد هزاران شهر را خشم شهان * سر نگون كرده است اى بد گمرهان

كوه بر خود مىشكافد صد شكاف * آفتابى چون خر آسى در طواف