مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤

[ جواب عمل ]

يك زنى با طفل آورد آن جهود * پيش آن بت و آتش اندر شعله بود

طفل از او بستد در آتش در فكند * زن بترسيد و دل از ايمان بكند

خواست تا او سجده آرد پيش بت * بانگ زد آن طفل إني لم أمت

اندر آ اى مادر اينجا من خوشم * گر چه در صورت ميان آتشم

چشم بند است آتش از بهر حجاب * رحمت است اين سر بر آورده ز جيب

اندر آ مادر ببين برهان حق * تا ببينى عشرت خاصان حق

اندر آ و آب بين آتش مثال * از جهانى كاتش است آبش مثال

اندر آ اسرار ابراهيم بين * كاو در آتش يافت سرو و ياسمين

مرگ مىديدم گه زادن ز تو * سخت خوفم بود افتادن ز تو

چون بزادم رستم از زندان تنگ * در جهان خوش هواى خوب رنگ

من جهان را چون رحم ديدم كنون * چون در اين آتش بديدم اين سكون

اندر اين آتش بديدم عالمى * ذره ذره اندر او عيسى دمى

نك جهان نيست شكل هست ذات * و آن جهان هست شكل بىثبات

اندر آ مادر به حق مادرى * بين كه اين آذر ندارد آذرى

اندر آ مادر كه اقبال آمده ست * اندر آ مادر مده دولت ز دست

قدرت آن سگ بديدى اندر آ * تا ببينى قدرت و لطف خدا

من ز رحمت مىكشانم پاى تو * كز طرب خود نيستم پرواى تو

اندر آ و ديگران را هم بخوان * كاندر آتش شاه بنهاده ست خوان

اندر آييد اى مسلمانان همه * غير عذب دين عذاب است آن همه

اندر آييد اى همه پروانه‌وار * اندر اين بهره كه دارد صد بهار

بانگ مىزد در ميان آن گروه * پر همىشد جان خلقان از شكوه

خلق خود را بعد از آن بىخويشتن * مىفگندند اندر آتش مرد و زن

بىموكل بىكشش از عشق دوست * ز آن كه شيرين كردن هر تلخ از اوست

تا چنان شد كان عوانان خلق را * منع مىكردند كاتش در ميا

آن يهودى شد سيه رو و خجل * شد پشيمان زين سبب بيمار دل

كاندر ايمان خلق عاشق‌تر شدند * در فناى جسم صادق‌تر شدند

مكر شيطان هم در او پيچيد شكر * ديو هم خود را سيه رو ديد شكر

آن چه مىماليد در روى كسان * جمع شد در چهره‌ى آن ناكس آن

آن كه مىدريد جامه‌ى خلق چست * شد دريده آن او ايشان درست