مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٨

[ اعتراض حق‌ستيزان به پيامبران و پاسخ آنان ]

دفع علت كن چو علت خو شود * هر حديثى كهنه پيشت نو شود

تا كه آن كهنه بر آرد برگ نو * بشكفاند كهنه صد خوشه ز گو

ما طبيبانيم شاگردان حق * بحر قلزم ديد ما را فانفلق

آن طبيبان طبيعت ديگرند * كه به دل از راه نبضى بنگرند

ما به دل بىواسطه خوش بنگريم * كز فراست ما به عالى منظريم

آن طبيبان غذايند و ثمار * جان حيوانى بديشان استوار

ما طبيبان فعاليم و مقال * ملهم ما پرتو نور جلال

كاين چنين فعلى ترا نافع بود * و آن چنان فعلى ز ره قاطع بود

اين چنين قولى ترا پيش آورد * و آن چنان قولى ترا نيش آورد

آن طبيبان را بود بولى دليل * وين دليل ما بود وحى جليل

دست‌مزدى مىنخواهيم از كسى * دست‌مزد ما رسد از حق بسى

هين صلا بيمارى ناسور را * داروى ما يك به يك رنجور را

قوم گفتند اى گروه مدعى * كو گواه علم طب و نافعى

چون شما بسته‌ى همين خواب و خوريد * همچو ما باشيد در ده مىچريد

چون شما در دام اين آب و گليد * كى شما صياد سيمرغ دليد

حب جاه و سرورى دارد بر آن * كه شمارد خويش از پيغمبران

ما نخواهيم اين چنين لاف و دروغ * كردن اندر گوش و افتادن به دوغ

انبيا گفتند كاين ز آن علت است * مايه‌ى كورى حجاب رويت است

دعوى ما را شنيديد و شما * مىنبينيد اين گهر در دست ما

امتحان است اين گهر مر خلق را * ماش گردانيم گرد چشمها

هر كه گويد كو گوا گفتش گواست * كاو نمىبيند گهر حبس عماست

آفتابى در سخن آمد كه خيز * كه بر آمد روز برجه كم ستيز

تو بگويى آفتابا كو گواه * گويدت اى كور از حق ديده خواه

روز روشن هر كه او جويد چراغ * عين جستن كورىاش دارد بلاغ

ور نمىبينى گمانى پرده‌اى * كه صباح است و تو اندر پرده‌اى

كورى خود را مكن زين گفت فاش * خامش و در انتظار فضل باش

در ميان روز گفتن روز كو * خويش رسوا كردن است اى روز جو

صبر و خاموشى جذوب رحمت است * وين نشان جستن نشان علت است