مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٣

[ حماقت ، حجاب بزرگ فيض الهى است ]

هر كه جنس اوست يار او شود * جز مگر داود كاو شيخت بود

كاو مبدل گشت و جنس تن نماند * هر كه را حق در مقام دل نشاند

خلق جمله علتىاند از كمين * يار علت مىشود علت بقين

هر خسى دعوى داودى كند * هر كه بىتمييز كف در وى زند

از صيادى بشنود آواز طير * مرغ ابله مىكند آن سوى سير

نقد را از نقل نشناسد غوى است * هين از او بگريز اگر چه معنوى است

رسته و بر بسته پيش او يكى است * گر يقين دعوى كند او در شكى است

اين چنين كس گر ذكى مطلق است * چونش اين تمييز نبود احمق است

هين از او بگريز چون آهو ز شير * سوى او مشتاب اى دانا دلير

عيسى مريم به كوهى مىگريخت * شير گويى خون او مىخواست ريخت

آن يكى در پى دويد و گفت خير * در پيت كس نيست چه گريزى چو طير

با شتاب او آن چنان مىتاخت جفت * كز شتاب خود جواب او نگفت

يك دو ميدان در پى عيسى براند * پس به جد جد عيسى را بخواند

كز پى مرضات حق يك لحظه بيست * كه مرا اندر گريزت مشكلى است

از كه اين سو مىگريزى اى كريم * نه پيت شير و نه خصم و خوف و بيم

گفت از احمق گريزانم برو * مىرهانم خويش را بندم مشو

گفت آخر آن مسيحا نى توى * كه شود كور و كر از تو مستوى

گفت آرى گفت آن شه نيستى * كه فسون غيب را ماويستى

چون بخوانى آن فسون بر مرده‌اى * بر جهد چون شير صيد آورده‌اى

گفت آرى آن منم گفتا كه تو * نى ز گل مرغان كنى اى خوب رو

گفت آرى گفت پس اى روح پاك * هر چه خواهى مىكنى از كيست باك

با چنين برهان كه باشد در جهان * كه نباشد مر ترا از بندگان

گفت عيسى كه به ذات پاك حق * مبدع تن خالق جان در سبق

حرمت ذات و صفات پاك او * كه بود گردون گريبان چاك او

كان فسون و اسم اعظم را كه من * بر كر و بر كور خواندم شد حسن

بر كه سنگين بخواندم شد شكاف * خرقه را بدريد بر خود تا بناف

بر تن مرده بخواندم گشت حى * بر سر لا شى بخواندم گشت شى

خواندم آن را بر دل احمق به ود * صد هزاران بار و درمانى نشد