مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٠

[ كشته شدن ظالم ، موجب حيات جهان است ]

تو غلامى كسب و كارت ملك اوست * شرع جستى شرع بستان رو نكوست

خواجه را كشتى به استم زار زار * هم بر اينجا خواجه گويان زينهار

كارد از اشتاب كردى زير خاك * از خيالى كه بديدى سهمناك

نك سرش با كارد در زير زمين * باز كاويد اين زمين را همچنين

نام اين سگ هم نبشته كارد بر * كرد با خواجه چنين مكر و ضرر

همچنان كردند چون بشكافتند * در زمين آن كارد و سر را يافتند

ولوله در خلق افتاد آن زمان * هر يكى زنار ببريد از ميان

بعد از آن گفتش بيا اى داد خواه * داد خود بستان بدان روى سياه

هم بدان تيغش بفرمود او قصاص * كى كند مكرش ز علم حق خلاص

حلم حق گر چه مواساها كند * ليك چون از حد بشد پيدا كند

خون نخسبد در فتد در هر دلى * ميل جست و جوى كشف مشكلى

اقتضاى داورى رب دين * سر بر آرد از ضمير آن و اين

كان فلان چون شد چه شد حالش چه گشت * همچنان كه جوشد از گلزار كشت

جوشش خون باشد آن واجستها * خارش دلها و بحث و ماجرا

چون كه پيدا گشت سر كار او * معجزه‌ى داود شد فاش و دو تو

خلق جمله سر برهنه آمدند * سر به سجده بر زمينها مىزدند

ما همه كوران اصلى بوده‌ايم * از تو ما صد گون عجايب ديده‌ايم

سنگ با تو در سخن آمد شهير * كز براى غزو طالوتم بگير

تو به سه سنگ و فلاخن آمدى * صد هزاران مرد را برهم زدى

سنگهايت صد هزاران پاره شد * هر يكى هر خصم را خون‌خواره شد

آهن اندر دست تو چون موم شد * چون زره سازى تو را معلوم شد

كوهها با تو رسائل شد شكور * با تو مىخوانند چون مقرى زبور

صد هزاران چشم دل بگشاده شد * از دم تو غيب را آماده شد

و آن قوىتر ز آن همه كاين دايم است * زندگى بخشى كه سرمد قايم است

جان جمله‌ى معجزات اين است خود * كاو ببخشد مرده را جان ابد

كشته شد ظالم جهانى زنده شد * هر يكى از نو خدا را بنده شد