مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٩

برون رفتن خلق به سوى آن درخت

پس هم اينجا دست و پايت در گزند * بر ضمير تو گواهى مىدهند

چون موكل مىشود بر تو ضمير * كه بگو تو اعتقادت وامگير

خاصه در هنگام خشم و گفت‌وگو * مىكند ظاهر سرت را مو به مو

چون موكل مىشود ظلم و جفا * كه هويدا كن مرا اى دست و پا

چون همىگيرد گواه سر لگام * خاصه وقت جوش و خشم و انتقام

پس همان كس كاين موكل مىكند * تا لواى راز بر صحرا زند

پس موكلهاى ديگر روز حشر * هم تواند آفريد از بهر نشر

اى به ده دست آمده در ظلم و كين * گوهرت پيداست حاجت نيست اين

نيست حاجت شهره گشتن در گزند * بر ضمير آتشينت واقفند

نفس تو هر دم بر آرد صد شرار * كه ببينيدم منم ز اصحاب نار

جزو نارم سوى كل خود روم * من نه نورم كه سوى حضرت شوم

همچنان كاين ظالم حق ناشناس * بهر گاوى كرد چندين التباس

او از او صد گاو برد و صد شتر * نفس اين است اى پدر از وى ببر

نيز روزى با خدا زارى نكرد * يا ربى نامد از او روزى به درد

كاى خدا خصم مرا خشنود كن * گر منش كردم زيان تو سود كن

گر خطا كشتم ديت بر عاقله است * عاقله‌ى جانم تو بودى از أَ لَسْتُ

سنگ مىندهد به استغفار در * اين بود انصاف نفس اى جان حر

چون برون رفتند سوى آن درخت * گفت دستش را سپس بنديد سخت

تا گناه و جرم او پيدا كنم * تا لواى عدل بر صحرا زنم

گفت اى سگ جد او را كشته‌اى * تو غلامى خواجه زين رو گشته‌اى

خواجه را كشتى و بردى مال او * كرد يزدان آشكارا حال او

آن زنت او را كنيزك بوده است * با همين خواجه جفا بنموده است

هر چه زو زاييد ماده يا كه نر * ملك وارث باشد آنها سربسر