مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٨

عزم كردن داود عليه السلام به خواندن خلق بدان صحرا كه راز آشكارا كند و حجتها همه قطع كند

ريده‌اى آن گاه صدر و پيشگاه * اى دريغ از چون تو خر خاشاك و كاه

رو كه فرزندان تو با جفت تو * بندگان او شدند افزون مگو

سنگ بر سينه همىزد با دو دست * مىدويد از جهل خود بالا و پست

خلق هم اندر ملامت آمدند * كز ضمير كار او غافل بدند

ظالم از مظلوم كى داند كسى * كاو بود سخره‌ى هوا همچون خسى

ظالم از مظلوم آن كس پى برد * كاو سر نفس ظلوم خود برد

ور نه آن ظالم كه نفس است از درون * خصم مظلومان بود او از جنون

سگ هماره حمله بر مسكين كند * تا تواند زخم بر مسكين زند

شرم شيران راست نى سگ را بدان * كه نگيرد صيد از همسايگان

عامه‌ى مظلوم كش ظالم پرست * از كمين سگسان سوى داود جست

روى در داود كردند آن فريق * كاى نبى مجتبى بر ما شفيق

اين نشايد از تو كاين ظلمى است فاش * قهر كردى بىگناهى را به لاش

عزم كردن داود عليه السلام به خواندن خلق بدان صحرا كه راز آشكارا كند و حجتها همه قطع كند

عزم كردن داود عليه السلام به خواندن خلق بدان صحرا كه راز آشكارا كند و حجتها همه قطع كند

گفت اى ياران زمان آن رسيد * كان سر مكتوم او گردد پديد

جمله برخيزيد تا بيرون رويم * تا بر آن سر نهان واقف شويم

در فلان صحرا درختى هست زفت * شاخهايش انبه و بسيار و چفت

سخت راسخ خيمه گاه و ميخ او * بوى خون مىآيدم از بيخ او

خون شده ست اندر بن آن خوش درخت * خواجه را كشته ست اين منحوس بخت

تا كنون حلم خدا پوشيد آن * آخر از ناشكرى آن قلتبان

كه عيال خواجه را روزى نديد * نى به نوروز و نه موسمهاى عيد

بىنوايان را به يك لقمه نجست * ياد ناورد او ز حقهاى نخست

تا كنون از بهر يك گاو اين لعين * مىزند فرزند او را بر زمين

او به خود برداشت پرده از گناه * ور نه مىپوشيد جرمش را إله

كافر و فاسق در اين دور گزند * پرده‌ى خود را به خود بر مىدرند

ظلم مستور است در اسرار جان * مىنهد ظالم به پيش مردمان

كه ببينيدم كه دارم شاخها * گاو دوزخ را ببينيد از ملا