مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٧
حكم كردن داود بر صاحب گاو كه جمله‌ى مال خود را به وى ده
همچنين مىگفت داود اين نسق * خواست گشتن عقل خلقان محترق
پس گريبانش كشيد از پس يكى * كه ندارم در يكىاش من شكى
با خود آمد گفت را كوتاه كرد * لب ببست و عزم خلوتگاه كرد
در خلوت رفتن داود تا آن چه حق است پيدا شود
در خلوت رفتن داود تا آن چه حق است پيدا شود
در فرو بست و برفت آن گه شتاب * سوى محراب و دعاى مستجاب
حق نمودش آن چه بنمودش تمام * گشت واقف بر سزاى انتقام
روز ديگر جمله خصمان آمدند * پيش داود پيمبر صف زدند
همچنان آن ماجراها باز رفت * زود زد آن مدعى تشنيع زفت
حكم كردن داود بر صاحب گاو كه از سر گاو برخيز و تشنيع صاحب گاو بر داود عليه السلام
حكم كردن داود بر صاحب گاو كه از سر گاو برخيز و تشنيع صاحب گاو بر داود عليه السلام
گفت داودش خمش كن رو بهل * اين مسلمان را ز گاوت كن بحل
چون خدا پوشيد بر تو اى جوان * رو خمش كن حق ستارى بدان
گفت وا ويلا چه حكم است اين چه داد * از پى من شرع نو خواهى نهاد
رفته است آوازه‌ى عدلت چنان * كه معطر شد زمين و آسمان
بر سگان كور اين استم نرفت * زين تعدى سنگ و كه بشكافت تفت
همچنين تشنيع مىزد بر ملا * كالصلا هنگام ظلم است الصلا
حكم كردن داود بر صاحب گاو كه جمله‌ى مال خود را به وى ده
حكم كردن داود بر صاحب گاو كه جمله‌ى مال خود را به وى ده
بعد از آن داود گفتش كاى عنود * جمله مال خويش او را بخش زود
ور نه كارت سخت گردد گفتمت * تا نگردد ظاهر از وى استمت
خاك بر سر كرد و جامه بر دريد * كه به هر دم مىكنى ظلمى مزيد
يك دمى ديگر بر اين تشنيع راند * باز داودش به پيش خويش خواند
گفت چون بختت نبود اى بخت كور * ظلمت آمد اندك اندك در ظهور