مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٦

[ ادامهء حكايت آنكه در طلب روزى حلال بود ]

گفت داود اين سخنها را بشو * حجت شرعى در اين دعوى بگو

تو روا دارى كه من بىحجتى * بنهم اندر شهر باطل سنتى

اين كه بخشيدت خريدى وارثى * ريع را چون مىستانى حارثى

كسب را همچون زراعت دان عمو * تا نكارى دخل نبود ز آن تو

كانچه كارى بدروى آن آن تست * ور نه اين بىداد بر تو شد درست

رو بده مال مسلمان كژ مگو * رو بجو وام و بده باطل مجو

گفت اى شه تو همين مىگويىام * كه همىگويند اصحاب ستم

سجده كرد و گفت كاى داناى سوز * در دل داود انداز آن فروز

در دلش نه آن چه تو اندر دلم * اندر افكندى به راز اى مفضلم

اين بگفت و گريه در شد هاى هاى * تا دل داود بيرون شد ز جاى

گفت هين امروز اى خواهان گاو * مهلتم ده وين دعاوى را مكاو

تا روم من سوى خلوت در نماز * پرسم اين احوال از داناى راز

خوى دارم در نماز اين التفات * معنى قرة عيني في الصلات

روزن جانم گشاده ست از صفا * مىرسد بىواسطه نامه‌ى خدا

نامه و باران و نور از روزنم * مىفتد در خانه‌ام از معدنم

دوزخ است آن خانه كان بىروزن است * اصل دين اى بنده روزن كردن است

تيشه‌ى هر بيشه‌اى كم زن بيا * تيشه زن در كندن روزن هلا

يا نمىدانى كه نور آفتاب * عكس خورشيد برون است از حجاب

نور اين دانى كه حيوان ديد هم * پس چه كَرَّمْنا بود بر آدمم

من چو خورشيدم درون نور غرق * مىندانم كرد خويش از نور فرق

رفتنم سوى نماز و آن خلا * بهر تعليم است ره مر خلق را

كژ نهم تا راست گردد اين جهان * حرب و خدعه اين بود اى پهلوان

نيست دستورى و گر نه ريختى * گرد از درياى راز انگيختى