مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٣

[ رفتن هر دو خصم ، نزد داود پيغامبر عليه السّلام ]

يادم آمد آن حكايت كان فقير * روز و شب مىكرد افغان و نفير

وز خدا مىخواست روزى حلال * بىشكار و رنج و كسب و انتقال

پيش از اين گفتيم بعضى حال او * ليك تعويق آمد و شد پنج تو

هم بگوييمش كجا خواهد گريخت * چون ز ابر فضل حق حكمت بريخت

صاحب گاوش بديد و گفت هين * اى به ظلمت گاو من گشته رهين

هين چرا كشتى بگو گاو مرا * ابله طرار انصاف اندر آ

گفت من روزى ز حق مىخواستم * قبله را از لابه مىآراستم

آن دعاى كهنه‌ام شد مستجاب * روزى من بود كشتم نك جواب

او ز خشم آمد گريبانش گرفت * چند مشتى زد به رويش ناشكفت

مىكشيدش تا به داود نبى * كه بيا اى ظالم گيج غبى

حجت بارد رها كن اى دغا * عقل در تن آور و با خويش آ

اين چه مىگويى دعا چه بود مخند * بر سر و ريش من و خويش اى لوند

گفت من با حق دعاها كرده‌ام * اندر اين لابه بسى خون خورده‌ام

من يقين دارم دعا شد مستجاب * سر بزن بر سنگ اى منكر خطاب

گفت گرد آييد هين يا مسلمين * ژاژ بينيد و فشار اين مهين

اى مسلمانان دعا مال مرا * چون از آن او كند بهر خدا

گر چنين بودى همه عالم بدين * يك دعا املاك بردندى به كين

گر چنين بودى گدايان ضرير * محتشم گشته بدندى و امير

روز و شب اندر دعايند و ثنا * لابه‌گويان كه تومان ده اى خدا

تا تو ندهى هيچ كس ندهد يقين * اى گشاينده تو بگشا بند اين

مكسب كوران بود لابه و دعا * جز لب نانى نيابند از عطا

خلق گفتند اين مسلمان راست گوست * وين فروشنده‌ى دعاها ظلم جوست

اين دعا كى باشد از اسباب ملك * كى كشيد اين را شريعت خود به سلك

بيع و بخشش يا وصيت يا عطا * يا ز جنس اين شود ملكى ترا