مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٢

[ اجابت دعا به صفاى دل دعا كننده بستگى دارد ]

انكار كردن آن جماعت بر دعا و شفاعت دقوقى و پريدن ايشان و ناپيدا شدن در پرده‌ى غيب و حيران شدن دقوقى كه بر هوا رفتند يا بر زمين

چون رهيد آن كشتى و آمد به كام * شد نماز آن جماعت هم تمام

فجفجى افتادشان با همدگر * كاين فضولى كيست از ما اى پدر

هر يكى با آن دگر گفتند سر * از پس پشت دقوقى مستتر

گفت هر يك من نكردستم كنون * اين دعا نى از برون نى از درون

گفت مانا كاين امام ما ز درد * بو الفضولانه مناجاتى بكرد

گفت آن ديگر كه اى يار يقين * مر مرا هم مىنمايد اين چنين

او فضولى بوده است از انقباض * كرد بر مختار مطلق اعتراض

چون نگه كردم سپس تا بنگرم * كه چه مىگويند آن اهل كرم

يك از ايشان را نديدم در مقام * رفته بودند از مقام خود تمام

نى به چپ نى راست نى بالا نه زير * چشم تيز من نشد بر قوم چير

درها بودند گويى آب گشت * نى نشان پا و نى گردى به دشت

در قباب حق شدند آن دم همه * در كدامين روضه رفتند آن رمه

در تحير ماندم كاين قوم را * چون بپوشانيد حق بر چشم ما

آن چنان پنهان شدند از چشم او * مثل غوطه‌ى ماهيان در آب جو

سالها در حسرت ايشان بماند * عمرها در شوق ايشان اشك راند

تو بگويى مرد حق اندر نظر * كى در آرد با خدا ذكر بشر

خر از اين مىخسبد اين جا اى فلان * كه بشر ديدى تو ايشان را نه جان

كار از اين ويران شده ست اى مرد خام * كه بشر ديدى مر اينها را چو عام

تو همان ديدى كه ابليس لعين * گفت من از آتشم آدم ز طين

چشم ابليسانه را يك دم ببند * چند بينى صورت آخر چند چند

اى دقوقى با دو چشم همچو جو * هين مبر اوميد ايشان را بجو

هين بجو كه ركن دولت جستن است * هر گشادى در دل اندر بستن است

از همه‌ى كار جهان پرداخته * كو و كو مىگو به جان چون فاخته

نيك بنگر اندر اين اى محتجب * كه دعا را بست حق بر أَسْتَجِبْ

هر كه را دل پاك شد از اعتلال * آن دعايش مىرود تا ذو الجلال