مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٩

[ عارفان ، نسبت به مردم ، مهربان و بردبار هستند ]

كارها ز آغاز اگر غيب است و سر * عاقل اول ديد و آخر آن مصر

اولش پوشيده باشد و آخر آن * عاقل و جاهل ببيند در عيان

گر نبينى واقعه‌ى غيب اى عنود * حزم را سيلاب كى اندر ربود

حزم چه بود بد گمانى بر جهان * دم‌به‌دم بيند بلاى ناگهان

آن چنان كه ناگهان شيرى رسيد * مرد را بربود و در بيشه كشيد

او چه انديشد در آن بردن ببين * تو همان انديش اى استاد دين

مىكشد شير قضا در بيشه‌ها * جان ما مشغول كار و پيشه‌ها

آن چنان كز فقر مىترسند خلق * زير آب شور رفته تا به حلق

گر بترسندى از آن فقر آفرين * گنجهاشان كشف گشتى در زمين

جمله‌شان از خوف غم در عين غم * در پى هستى فتاده در عدم

چون دقوقى آن قيامت را بديد * رحم او جوشيد و اشك او دويد

گفت يا رب منگر اندر فعلشان * دستشان گير اى شه نيكو نشان

خوش سلامتشان به ساحل باز بر * اى رسيده دست تو در بحر و بر

اى كريم و اى رحيم سرمدى * در گذار از بد سگالان اين بدى

اى بداده رايگان صد چشم و گوش * بىز رشوت بخش كرده عقل و هوش

پيش از استحقاق بخشيده عطا * ديده از ما جمله كفران و خطا

اى عظيم از ما گناهان عظيم * تو توانى عفو كردن در حريم

ما ز آز و حرص خود را سوختيم * وين دعا را هم ز تو آموختيم

حرمت آن كه دعا آموختى * در چنين ظلمت چراغ افروختى

همچنين مىرفت بر لفظش دعا * آن زمان چون مادران با وفا

اشك مىرفت از دو چشمش و آن دعا * بىخود از وى مىبرآمد بر سما

آن دعاى بىخود آن خود ديگر است * آن دعا ز او نيست گفت داور است

آن دعا حق مىكند چون او فناست * آن دعا و آن اجابت از خداست

واسطه‌ى مخلوق نى اندر ميان * بىخبر ز آن لابه كردن جسم و جان