مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٨

[ دوربينى خردمندان و غفلت جاهلان ]

هين جواب خويش گو با كردگار * ما كه‌ايم اى خواجه دست از ما بدار

نه ازين سو نه از آن سو چاره شد * جان آن بىچاره دل صد پاره شد

از همه نوميد شد مسكين كيا * پس بر آرد هر دو دست اندر دعا

كز همه نوميد گشتم اى خدا * اول و آخر تويى و منتها

در نماز اين خوش اشارتها ببين * تا بدانى كاين بخواهد شد يقين

بچه بيرون آر از بيضه‌ى نماز * سر مزن چو مرغ بىتعظيم و ساز

آن دقوقى در امامت كرد ساز * اندر آن ساحل در آمد در نماز

و آن جماعت در پى او در قيام * اينت زيبا قوم و بگزيده امام

ناگهان چشمش سوى دريا فتاد * چون شنيد از سوى دريا داد داد

در ميان موج ديد او كشتيى * در قضا و در بلا و زشتيى

هم شب و هم ابر و هم موج عظيم * اين سه تاريكى و از غرقاب بيم

تند بادى همچو عزراييل خاست * موجها آشوفت اندر چپ و راست

اهل كشتى از مهابت كاسته * نعره‌ى وا ويلها برخاسته

دستها در نوحه بر سر مىزدند * كافر و ملحد همه مخلص شدند

با خدا با صد تضرع آن زمان * عهدها و نذرها كرده به جان

سر برهنه در سجود آنها كه هيچ * رويشان قبله نديد از پيچ پيچ

گفته كه بىفايده ست اين بندگى * آن زمان ديده در آن صد زندگى

از همه اوميد ببريده تمام * دوستان و خال و عم بابا و مام

زاهد و فاسق شد آن دم متقى * همچو در هنگام جان كندن شقى

نى ز چپشان چاره بود و نى ز راست * حيله‌ها چون مرد هنگام دعاست

در دعا ايشان و در زارى و آه * بر فلك ز ايشان شده دود سياه

ديو آن دم از عداوت بين بين * بانگ زد كاى سگ پرستان علتين

مرگ و جسك اى اهل انكار و نفاق * عاقبت خواهد بدن اين اتفاق

چشمتان تر باشد از بعد خلاص * كه شويد از بهر شهوت ديو خاص

يادتان نايد كه روزى در خطر * دستتان بگرفت يزدان از قدر

اين همىآمد ندا از ديو ليك * اين سخن را نشنود جز گوش نيك

راست فرموده ست با ما مصطفى * قطب و شاهنشاه و درياى صفا

كانچه جاهل ديد خواهد عاقبت * عاقلان بينند ز اول مرتبت