مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٢

[ عامهء مردم از ثمرات روحانى اولياى خدا بهره نمىبرند ]

مخفى بودن آن درختان از چشم خلق

مخفى بودن آن درختان از چشم خلق

[ عامهء مردم از ثمرات روحانى اولياى خدا بهره نمىبرند ]

[ عامهء مردم از ثمرات روحانى اولياى خدا بهره نمىبرند ]

اين عجب‌تر كه بر ايشان مىگذشت * صد هزاران خلق از صحرا و دشت

ز آرزوى سايه جان مىباختند * از گليمى سايه‌بان مىساختند

سايه‌ى آن را نمىديدند هيچ * صد تفو بر ديده‌هاى پيچ پيچ

ختم كرده قهر حق بر ديده‌ها * كه نبيند ماه را بيند سها

ذره‌اى را بيند و خورشيد نه * ليك از لطف و كرم نوميد نه

كاروانها بىنوا و اين ميوه‌ها * پخته مىريزد چه سحر است اى خدا

سيب پوسيده هى چيدند خلق * درهم‌افتاده به يغما خشك حلق

گفته هر برگ و شكوفه‌ى آن غصون * دم‌به‌دم يا لَيْتَ قَوْمِي يَعْلَمُونَ

بانگ مىآمد ز سوى هر درخت * سوى ما آييد خلق شور بخت

بانگ مىآمد ز غيرت بر شجر * چشمشان بستيم كَلَّا لا وَزَرَ

گر كسى مىگفتشان كاين سو رويد * تا از اين اشجار مستسعد شويد

جمله مىگفتند كاين مسكين مست * از قضاء اللَّه ديوانه شده‌ست *

مغز اين مسكين ز سوداى دراز * وز رياضت گشت فاسد چون پياز

او عجب مىماند يا رب حال چيست * خلق را اين پرده و اضلال چيست

خلق گوناگون با صد راى و عقل * يك قدم آن سو نمىآرند نقل

عاقلان و زيركانشان ز اتفاق * گشته منكر زين چنين باغى و عاق

يا منم ديوانه و خيره شده * ديو چيزى مر مرا بر سر زده

چشم مىمالم به هر لحظه كه من * خواب مىبينم خيال اندر زمن

خواب چه بود بر درختان مىروم * ميوه‌هاشان مىخورم چون نگروم

باز چون من بنگرم در منكران * كه همىگيرند زين بستان كران

با كمال احتياج و افتقار * ز آرزوى نيم غوره جان سپار

ز اشتياق و حرص يك برگ درخت * مىزنند اين بىنوايان آه سخت

در هزيمت زين درخت و زين ثمار * اين خلايق صد هزار اندر هزار

باز مىگويم عجب من بىخودم * دست در شاخ خيالى در زدم

حتى إِذ ما اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ بگو * تا يظنوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا

اين قرائت خوان كه تخفيف كذب * اين بود كه خويش بيند محتجب

در گمان افتاد جان انبيا * ز اتفاق منكرى اشقيا

جاءهم بعد التشكك نصرنا * تركشان گو بر درخت جان بر آ

مىخور و مىده بدان كش روزى است * هر دم و هر لحظه سحر آموزى است